Fragment

De koptelefoon werd door Rob Klaassen ruw van het hoofd van Mats getrokken: ‘We zijn opgeroepen!’ Het duurde even voordat hij zijn aandacht kon richten op de boodschap van zijn meerdere, de groepscommandant van de pas opgerichte BBV, Burger Bescherming en Veiligheid. Een gemoderniseerde variant van de BB, Bescherming Bevolking, die tijdens de Koude Oorlog, tussen 1952 en 1986, actief was in het land. Een semimilitaire organisatie met, potentiële, verstrekkende bevoegdheden. De groepen binnen de BBV die zich bezighielden met Veiligheid, mochten hard optreden tegen radicalen, fundamentalisten en terroristen op lokaal niveau, mits er geen andere bevoegden met een geweldsmandaat ter plekke waren. Anders dan bij de groepen die zich hoofdzakelijk richten op de burgerbescherming, konden bij de veiligheidsgroepen alleen gekwalificeerde beroepskrachten zich aansluiten. Mannen en vrouwen die hun strepen hadden verdiend bij de politie, de marechaussee of binnen het leger. Hoewel alleen de commandant en de sectiecommandant van de BBV een vaste dienstbetrekking hadden, werden de taken van een groepscommandant, een instructeur en een medewerker onbezoldigd uitgevoerd. De mannen en vrouwen zetten zich in om eenieder van ons te beschermen en veilig te houden tegen ondermijnende vijandelijke acties. Levens redden. Hierdoor werden het leger, de marchaussee en de politie ontlast en konden zij zich met belangrijkere en bovenal complexere zaken bezighouden. In sommige gemeenten zijn de vroegere stadswachten deels ondergebracht bij de BBV en dan met name bij de burgerbescherming. Het geweldsmandaat leidde tot onwenselijke excessen, waarbij onschuldige burgers gewond zijn geraakt. Hoewel er een korte tijd protesten waren van de voormalige stadswachten die hun plekje aan de trog opeisten, bepaalde het verloop van de hybride oorlog waar zij te werk werden gesteld. Of anders konden zij afzien van deelname aan de BBV en proberen te leven met de bijkomende schande van een trouweloze. Zeg maar een landverrader light. Volstrekt onterecht, maar emoties spelen nu eenmaal op in een oorlog.
Mats schudde met het hoofd alsof hij wakker moest worden uit zijn creatieve schrijfwolk om de laatste strengen van verhaallijnen kwijt te raken. Het schrijven had op hem een rustgevend effect en hielp om zich een paar uurtjes achterelkaar af te sluiten van de wereld om hem heen. Een eigen manier van het verwerken van de rauwe dagelijkse werkelijkheid. Het omtoveren in een aanlokkelijke realiteit, om in te geloven en mee te leven met de hoofdpersonen. ‘Is dat een Android tablet?’, snauwde groepscommandant Klaassen. ‘Hoe vaak heb ik al aangegeven dat het gebruik van een Android tablet streng verboden is de wachtplaats!’ Om het even haalde Mats zijn schouders op: ‘Er is hier in de kelder geen wifi of internet, dus wat maakt het uit? Ik wil alleen maar mijn tijd doden. Urenlang stil zitten en naar de gracht staren, is niet goed voor het koppie! Zoveel kan ik al wel zeggen.’ Rob wees naar de tablet: ‘GPS! Ook zonder internet kan het GPS-signaal van de tablet worden opgevangen. Vraag me niet hoe het mogelijk is, maar dat zeggen de nerds tegen de bazen en die geven opdrachten aan arme zielen zoals ik, om lompe boeren zoals jij, aan te spreken op hun ondermijnende gedrag! Zet het uit en laat het de volgende dienst thuis liggen! Ben ik duidelijk?’ Mats knikte niet overtuigd met het hoofd: ‘En wat moet ik dan doen tijdens de wacht?’ ‘Dat is niet mijn probleem’, siste de groepscommandant geërgerd. ‘Wat doet Willem?’ Mats zuchtte moedeloos: ‘Pornodvd’s kijken en sjorren, wel vijf keer per wachtdienst. Niet mijn ding.’ ‘En wat doet Charles?’, het ongeduld groeide per seconde bij de groepscommandant. ‘Breien’, met een meewarige blik keek Mats naar Rob. ‘Ik ga niet breien, nooit en te never!’ Hennie Cox kwam in een lichtgroene overall, met op de voorzijde het embleem van de BBV genaaid, daaronder het woord: VEILIGHEID, machinaal geborduurd. ‘Het is bevestigd, mijnheer’, de vrouw keek van de groepscommandant naar Mats. ‘Lukt het schrijven? Ben ik nog steeds een geile huisvrouw?’ Er verscheen een smalende glimlach rond de mond van Mats. ‘We komen eraan’, bromde Rob tegen de vrouw, terwijl Mats de tablet opborg in een rugzak met zijn naam erop geschreven met dikke viltstift. Hennie Cox draaide zich om en liep naar de kelderdeur. ‘Ben je nog steeds over ons aan het schrijven?’, vroeg de groepscommandant wrevelig. ‘Ik wil niet dat je over mij schrijft. Wat de anderen willen moeten ze zelf weten, maar ik wil niet je huisbaas zijn! Op papier… scherm, bedoel ik… En ook niet in je hoofd! Ben ik duidelijk?’ Mats mompelde iets. Het gezicht van de groepscommandant liep rood aan: ‘BEN IK DUIDELIJK!’

×