ANGEL OF DEATH ( BOOK)

Your Worst Nightmare ever

SVEN • Boek • paperback

• Samenvatting
  ANGEL OF DEATH (2022)
  English edition * not available
  
  Your Worst Nightmare ever
  
  Dear friends and fellow dwellers,
  
  Sometimes you must cut ties with certain people right away—no matter how desperate you are. In my case, every signal was flashing red, yet I ignored them. I was convinced that things could work out between Angel and me. Perhaps I deliberately chose the tension, or perhaps I was misled by half-truths and withheld facts.
  
  Either way, before you realize it, precious years are lost—let alone the time it takes to heal. The art is to recognize the worst fish and throw them back into the pond of life. Not everything you reel in is fit for consumption.
  
  It was in the cold winter of early 2013, after a long season of loneliness, that I cast out my line again. I had a bite and thought: YES, finally, a woman! An Angel, no less—or so she called herself. Yet it soon became clear that Angel harbored resistance toward me. Psychologically she was far from stable. Then again, who is truly well these days?
  
  According to her, however, the problem was not with her but with me. She even wrote me an anamnesis to present to my doctor, for she claimed medical knowledge: after all, she worked as a certified pharmacy assistant. That is, until we got involved—then she quit her job immediately.
  
  
  ---
  
  I was examined thoroughly by mental health services. The verdict: I was eccentric and struggled to find my place in the current age. In fact, they said, I had been born two centuries too late. But treatment was impossible. According to Angel and her sister, I also had an abnormally low IQ, though official testing showed an average score of 55—so it wasn’t as bad as they claimed. 😀
  
  In Angel’s view, I was theoretically her ideal partner. Yet it didn’t feel that way to her. Thus, I had to be reshaped. And here, dear reader, lies the heart of my message: never betray yourself.
  
  
  ---
  
  For five long years I was drawn into an experiment of emotions. One of my predecessors had, allegedly, taken his own life; others carried trauma for years to come. After encountering Angel, life was never the same.
  
  Soon she decided I was not manly enough. That repelled her. So she began molding me. I had to resemble her ex-lovers—mostly Moroccans or other “exotics.” First my clothes had to change. Within months I had bought four pairs of shoes. Next, it was my walk: I was instructed to develop a “tough man’s stride” and to give her certain looks. We rehearsed endlessly, while Angel evaluated my “training” with her mother and sister.
  
  When that failed, my hair became the battleground. My curls were shaved off, replaced by punk styles and mohawks. Each new look revived her interest for a few weeks at most.
  
  
  ---
  
  By April 2013, Angel decided I had to start smoking. It didn’t suit me at all, but she insisted it was manly. Ridiculous—but I did it. Almost immediately I began suffering from cold sores, without realizing the connection to smoking. And then I discovered the addiction.
  
  As if that weren’t enough, she began giving me lessons in sex. According to her, I was hopeless. On her couch I had to rehearse thrusting movements she demonstrated. Again and again I performed these absurd drills, only to be told I was doing it wrong.
  
  Laughing was forbidden. If you didn’t take Angel seriously, she erupted in rage—sometimes weekly, sometimes several times a day. And you had to endure it, for if you ever lost your temper, she would not tolerate it.
  
  
  ---
  
  Then came eating lessons. Even toilet lessons. At thirty-eight years of age, I was forced—literally—to bare my behind. Angel prescribed me a diet, while her sister scrutinized my bowel movements. Even her parents became involved.
  
  Her father, a man with his own private toilet where no one else was allowed, would discuss his digestion for hours. Each visit to his bathroom became a ritual lasting as long as the storytelling itself. It was he who advised Angel to give me alcohol wipes for cleaning myself. For nearly a year I obeyed, wiping until I bled—until, after his own specialist advised him otherwise, her father stopped. Only then was I permitted to stop as well.
  
  
  ---
  
  Things grew worse. Never had I seen such a collection of eccentrics, yet I endured it—because at least I belonged somewhere. Never before had I been welcomed by a partner’s family. But if only people like this accept you, then you have truly wrecked your life.
  
  One day Angel gave me plastic cutlery, because she claimed I tapped my fork against my teeth. No one else had ever noticed, but she found it unbearable. She watched me anxiously as I ate, criticizing everything. I hardly dared to touch my food.
  
  Later I had to shower again upon arriving at her place, even if I had showered at home. On the way, I was forbidden from using public restrooms. At her house I wasn’t allowed to touch the food. We washed our hands twenty times a day. Even Bud the dog’s behind had to be wiped after each walk.
  
  
  ---
  
  At night, if I so much as turned in bed, Angel transformed into a devilish creature. “Are you happy now? You woke me up!” she screamed, sending me away in hysterics. And so, in the middle of the night, I drove 180 kilometers back to Groningen, trembling with fear.
  
  She had no control over her emotions whatsoever. Her sister was the same. At times I truly believed she was possessed. Yet Angel inverted everything: I was the one with a devil inside me, she claimed. Why? Because I took photographs. According to her, that was satanic. Everything that made her angry, she projected onto me.
  
  
  ---
  
  Angel was a chameleon. One moment she wanted to attend the Orthodox church, the next she dreamed of joining a satanic one. One day she was vegan, the next she and her sister ordered half a pig. Her convictions shifted like the Dutch weather—impossible to predict.
  
  I was forced to wear a snoring device, while her sister spammed me with unsolicited offers for more. Soon I slept on a damp mattress in a mold-covered room filled with boxes and junk, while Angel enjoyed the double bed by the radiator, snuggled up with her cat.
  
  
  ---
  
  Meanwhile, she fabricated stories of abuse—tales she told friends, employers, even social workers who suddenly appeared. A tickle could become “assault.” The rare moments we had sex—without orgasm—she branded as rape. Gradually it dawned on me: all her ex-partners had supposedly abused and raped her. I was simply the next in line.
  
  
  ---
  
  I allowed it all, and in the process, I lost myself completely. Stress consumed my body and mind. Life itself became unbearable. Once, Angel even told me: “Maybe it would be better if you ended your life.”
  
  The final straw came when her mother truly believed I had murdered Angel. One night Angel was staying with me in Groningen, her phone switched off. Unable to reach her, her sister suggested I must have harmed her. Her mother believed it instantly. She even began to prepare herself for the possibility that Angel was already dead.
  
  That was the moment I realized: this has gone too far. I sent her mother an e-mail, accusing her of such disgraceful suspicion. She replied, “My imagination ran away with me.”
  
  
  ---
  
  It may sound strange to you, but ending it was excruciatingly hard. I had become utterly isolated. The only people I had contact with were Angel and her family.
  
  The inheritance of six years with Angel continues in my books, Escape to the Mountains (parts 1 to 4).
  
  All books:
  boekenbestellen.nl/auteurs/sven
  
  
  ✦
  
  
  
  ANGEL OF DEATH ( BOOK)
  Dutch edition
  
  
  Waarde vrinden en huisgenoten,
  
  Soms moet je onmiddellijk afhaken bij bepaalde mensen – hoe wanhopig je ook bent. Bij mij stonden alle seinen op rood, maar ik negeerde ze. Ik was er heilig van overtuigd dat het tussen Engel en mij kon slagen. Misschien koos ik bewust voor de spanning, of werd ik misleid door halve waarheden en achtergehouden feiten.
  
  Hoe dan ook, voordat je het beseft, gaan er kostbare jaren verloren – om nog maar te zwijgen over de herstelperiode. De kunst is om de beroerdste vissen te herkennen en terug te gooien in de vijver des levens. Want niet alles wat je opvist is geschikt voor consumptie.
  
  Het was in de koude winter van begin 2013 dat ik, na een eenzame periode, mijn hengel weer uitwierp. Ik had beet en dacht: YES, eindelijk een vrouw! Een Engel nog wel – althans, zo noemde zij zichzelf. Maar al snel werd duidelijk dat Engel weerstand tegen me koesterde. Psychisch was ze zeker niet in orde. Al vraag ik me af: wie is dat vandaag de dag nog wel?
  
  Volgens haar lag het probleem echter niet bij haar, maar bij mij. Ze schreef zelfs een anamnese voor die ik aan mijn huisarts moest laten zien, want ze had medische kennis: ze werkte immers als gediplomeerd apothekersassistente. Althans, tot we wat kregen – toen stopte ze meteen met werken.
  
  
  ---
  
  Ik ben nog grondig doorgelicht door de GGZ. De conclusie? Ik was nogal excentriek en vond moeilijk mijn draai in de huidige tijdgeest. Feitelijk, zo zeiden de artsen, was ik tweehonderd jaar te laat geboren. Maar behandelen konden ze me niet. Volgens Engel en haar zusje had ik bovendien een te laag IQ, maar de test wees uit dat ik een score van 55 haalde – dus dat viel nog mee. 😀
  
  Volgens Engel was ik in theorie haar ideale partner, al voelde het voor haar niet zo. Daarom moest er flink aan mij gesleuteld worden. En dáár, lieve mensen, ligt de kern van mijn boodschap: verloochen nooit jezelf.
  
  
  ---
  
  Vijf jaar lang belandde ik in een emotioneel experiment. Een voorganger van mij had naar verluid zelfmoord gepleegd, anderen hielden er levenslange trauma’s aan over. Want na een ontmoeting met Engel werd je leven nooit meer hetzelfde.
  
  Al snel vond ze me niet mannelijk genoeg. Dat stootte haar af. Ze begon me te kneden: ik moest qua gedrag lijken op haar exen – meestal Marokkanen of andere ‘exoten’. Eerst veranderde ik mijn kleding. Binnen een paar maanden kocht ik vier paar schoenen. Daarna moest ik mijn manier van lopen aanpassen: een stoere mannenloop. We repeteerden eindeloos, en Engel evalueerde mijn ‘opleiding’ samen met haar zus en moeder.
  
  Toen dat niets uithaalde, kwamen de kapsels. Mijn krullen werden afgeschoren, vervangen door hanenkammen en andere ‘stoere’ coupes. Het werkte telkens maar kort: even bloeide de relatie op, hooguit enkele weken.
  
  
  ---
  
  In april 2013 kwam Engel met het idee dat ik moest gaan roken. Het paste totaal niet bij mij, maar volgens haar was het stoer en mannelijk. Te zot voor woorden – maar ik deed het. Prompt kreeg ik koortslippen, zonder dat ik de link legde met het roken. En toen ontdekte ik ook nog dat die troep verslavend was.
  
  Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ik seksuele onderrichtingen. Volgens Engel bakte ik er niets van. Op haar bankstel moest ik de ‘stootbewegingen’ oefenen die zij voordeed. Tot in het oneindige zat ik daar droog te ‘neuken’, maar telkens weer verweet ze me dat ik het verkeerd deed.
  
  Lachen was er niet bij. Als je Engel niet serieus nam, kreeg ze woede-uitbarstingen – soms wekelijks, soms dagelijks meerdere keren. En die wilde je liever niet meemaken. Uitvallen mocht niet, want dat accepteerde Engel nooit.
  
  
  ---
  
  Er volgden zelfs eetlessen en ‘kontveeglessen’. Op mijn achtendertigste moest ik letterlijk met de billen bloot. Engel bedacht een dieet voor me, mijn stoelgang werd door haar zus onder de loep genomen, en zelfs haar ouders bemoeiden zich ermee.
  
  Haar vader had zijn eigen toilet waar niemand anders op mocht komen. Zijn stoelgang besprak hij met passie, soms een uur lang, en het ritueel van zijn bezoek duurde minstens net zo lang. Hij gaf Engel de tip dat ook ik alcoholdoekjes moest gebruiken. Bijna een jaar lang veegde ik mijn billen tot bloedens toe schoon met die doekjes – tot haar vader, na een bezoek aan de darmspecialist, ermee stopte. Toen mocht ik ook stoppen.
  
  
  ---
  
  Het ging van kwaad tot erger. Nog nooit had ik zo’n stelletje mafkezen bij elkaar gezien. Toch bleef ik volharden, want ik hoorde tenminste ergens bij. Nog nooit eerder had ik een schoonfamilie gehad waar ik welkom was. Maar als alleen dit soort mensen je nog willen, dan heb je je leven serieus verknoeid.
  
  Op een dag kreeg ik zelfs plastic bestek, omdat ik volgens Engel met mijn vork tegen mijn tanden tikte. Ik had er nooit iemand over gehoord, maar zij vond het onverdraaglijk. Bij elke maaltijd hield ze me angstvallig in de gaten en gaf kritiek op alles. Ik durfde nauwelijks nog te eten.
  
  Na verloop van tijd moest ik me bij Engel thuis opnieuw douchen, ook al had ik dat al gedaan. Onderweg mocht ik geen openbaar toilet gebruiken. Het eten mocht ik niet aanraken. We wasten onze handen wel twintig keer per dag – zelfs de hond Bud moest na elke behoefte van achteren worden afgeveegd.
  
  
  ---
  
  Wanneer ik me ’s nachts in bed omdraaide, veranderde Engel in een duivels wezen. “Heb je nou je zin? Je hebt me wakker gemaakt!” schreeuwde ze. Dan werd ik midden in de nacht uitgescholden en teruggestuurd naar Groningen – 180 kilometer verderop. En ik reed. Angst zat me in de keel.
  
  Engel had totaal geen rem op haar emoties. Haar zus was al net zo. Soms dacht ik werkelijk dat ze bezeten was. Maar Engel draaide alles om: niet zij, maar ík had een duivel in me. Omdat ik foto’s maakte, en dat was volgens de Bijbel duivels. Alles wat haar kwaad maakte, schoof ze af op mij.
  
  
  ---
  
  Engel was een kameleon. Het ene moment wilde ze naar de orthodoxe kerk, het volgende naar een satanische. Vandaag was ze veganist, morgen bestelde ze samen met haar zus een half varken. Haar standpunten veranderden sneller dan het Nederlandse weer.
  
  Ik moest een snurkbeugel dragen, terwijl haar zus me ook nog eens ongevraagd aanbiedingen van beugels mailde. Ondertussen sliep ik op een klef matras in een schimmelkamer vol dozen en rommel, terwijl Engel alleen in het tweepersoonsbed lag – behaaglijk bij de radiator, met haar kat.
  
  
  ---
  
  Steeds vaker verzon ze verhalen dat ik haar mishandelde. Dat vertelde ze aan vriendinnen, werkgevers en zelfs aan hulpverleners. Een onschuldig tikje of kietelspelletje kon ze plots bestempelen als mishandeling. Seks – zeldzaam en zonder orgasme – noemde ze verkrachting. Langzaam viel het kwartje: al haar exen hadden haar zogenaamd mishandeld en verkracht. Ik was gewoon de volgende in de rij.
  
  
  ---
  
  Ik liet het gebeuren, maar verloor mezelf volledig. De stress vrat aan mijn lichaam en geest. Het leven werd onhoudbaar. Op een gegeven moment zei Engel: “Misschien is het beter dat je ermee stopt.” Ze bedoelde: met mijn leven.
  
  De bom barstte pas echt toen haar moeder serieus dacht dat ik Engel had vermoord. Engel was een keer bij mij in Groningen, haar telefoon stond uit. Toen haar moeder haar niet kon bereiken, bedacht haar zus dat ik Engel iets moest hebben aangedaan. Haar moeder geloofde het meteen. Ze hield er zelfs al rekening mee dat Engel dood was.
  
  Dat was het moment dat ik besefte: dit gaat te ver. Ik stuurde haar moeder een e-mail waarin ik mijn verontwaardiging uitte. Haar antwoord: “Mijn fantasie sloeg op hol.”
  
  
  ---
  
  Het klinkt misschien vreemd voor u, maar het was verschrikkelijk moeilijk om de knoop door te hakken. Ik was volledig geïsoleerd geraakt. De enige mensen met wie ik nog contact had, waren Engel en haar familie.
  
  De erfenis van zes jaar Engel leest u verder in mijn boeken Escape to the Mountains (deel 1 t/m 4).
  
  Alle boeken:
  boekenbestellen.nl/auteurs/sven
  
  
  -
• Productinformatie
  Binding : Paperback
  Distributievorm : Boek (print, druk)
  Formaat : 204mm x 291mm
  Aantal pagina's : 506
  Uitgeverij : SVEN
  ISBN : Niet bekend
  Datum publicatie : 12-2018
  
• Inhoudsopgave
  ANGEL OF DEATH
  * only available in Dutch
  
  
  
  Een meeslepende liefdeskroniek van 500 pagina's. De absolute tranen-hikker van de decennia. Zo gestoord dat zelfs Jan Cremer er nog een puntje aan kan zuigen. Ongehoord plat & ordinair, spannend & saai, ziekelijk ziek, prozac® aanbevolen, 113 onder de knop! Alleen voor mensen met een sterke maag.
  
  Dit mag u niet missen, zo zielig, zo slecht, dat het daardoor weer goed word. De aanvulling voor de papierbak. Het foute cadeau voor je schoonzus, 1 miljoen tips om je leven volledig te verkloten.
  
  Te veel vrije tijd over? Je hond dood? Levensmoe? Geen enkel zelf vertrouwen meer? Dan is dit uw laatste kans, lees en verwonder je.
  
  
  S.V.A.N zelf over het boek:
  
  '' Ik zag het al helemaal voor me dat ik de Messias was uit mijn eigen boek, en dat u allen grote meelij met mij zou krijgen, en dat de Volkskrant dan een dagelijkse column van me plaatste : op zoek met Sven naar Jezus in de Languedoc een voettocht, waarmee ik zou vertrekken uit de Groningse klei & moddervelden opzoek naar Jezus, er zou uiteraard van alles mis gaan op de tocht, maar vast stond dat ik in de languedoc aankwam uiteindelijk & dergelijke.
  
  Maar ik was nog maar bij de 3e pagina van mijn tranen-hikker, of ik begon stevig te twijfelen wie de ‘patiënt’ was in het verhaal, al op pagina 5 dacht ik: alle hoofdfiguren zijn geschikt voor huize kierewiet. Ach, het is een waardeloos prulboek, dat ik dit nou juist heb moeten schrijven, en dat dit mijn literaire nalatenschap moet zijn.
  
  Nu, de hemelse vader zal er vast een bedoeling mee hebben, want de tekens van de tijd missen hun doel immers nooit ''
• Reviews (0 uit 0 reviews)
  Wil je meer weten over hoe reviews worden verzameld? Lees onze uitleg hier.