Wij werken op volle kracht, er is geen vertraging in productie en levering door het Coronavirus. Meer informatie via deze link.

€ 18,95

ePUB ebook

niet beschikbaar

PDF ebook

niet beschikbaar

Meer van deze auteur

  • Cover Babymassage Spelenderwijs
    Babymassage Spelenderwijs (boek)
  • Cover Ik wens je veel geluk
    Ik wens je veel geluk (boek)

Dansen met de dood

Wat als je leven ineens verandert?

Conny Coppen • Boek • paperback

  • Samenvatting
    Als de 9-jarige Christel plotseling haar broertje verliest, stort haar wereld in. Hoe diep dit trauma haar leven heeft bepaald, wordt helder als ze op haar 45e kanker krijgt. De zoektocht naar genezing brengt haar diepe helende ervaringen en inzichten.
    Als natuurgeneeskundig therapeut heeft ze weerstand tegen de reguliere behandelingen. Maar is dat wel verstandig?

    Velen beschikken over de nodige kennis, zoals Christel. Maar wat als je wel weet wat je anders zou moeten doen, maar in de praktijk lukt het je niet?
    Hoe vind je de balans tussen ‘jezelf een schop onder de kont geven’ en compassie hebben met jezelf?
    Een inspirerend en diepzinnig verhaal over omgaan met rouw en verlies, moeilijke keuzes, innerlijke krachtbronnen en de essentie van genezing.

    Een aanrader voor hulpverleners, psychologen en iedereen die met ernstige zieke en verlies in aanraking komt.

    Conny Coppen (1960) werkt sinds 1984 met mensen op het gebied van natuurlijke gezondheid, bewustwording en zingeving. Dit is haar zesde boek.

    Een proeflezer zegt:
    'Wat is dit boek een pareltje van onschatbare waarde.
    Jij schrijft op een manier die mijn ogen vast laat plakken aan de letters en alles om mij heen doet vergeten.
    Het is zo puur, zo echt, zo 'in de kern waar het om gaat'...
    Het laat me nadenken en raakt mijn hart.
    Bedankt voor de inzichten en deze groots beschreven levenservaringen. Hanneke (deverlorenschaduw.nl)
  • Productinformatie
    Binding : Paperback
    Distributievorm : Boek (print, druk)
    Formaat : 145mm x 210mm
    Aantal pagina's : 128
    Uitgeverij : Conny Coppen
    ISBN : 9789464060959
    Datum publicatie : 05-2020
  • Inhoudsopgave
    Proloog
    Wat doe je als het leven ineens rigoureus verandert?
    Datgene waar we ‘als de dood voor zijn’, is juist de poort
    naar transformatie
    Wat mijzelf betreft
    Zo bracht de dood ons leven
    Tenslotte

    1. Breuk in een kinderleven

    2. Als de dood met je leven danst
    Als het met jou maar goed gaat. Ik red me wel
    Na de dood een nieuw gezicht
    Domme, holle woorden doen pijn
    Slachtoffer en dader
    Dansen met de rouw

    3. Gevolgen van vroege aanraking met de dood
    Wederzijds onvermogen doet pijn
    Wat niet gehoord is, blijft roepen
    Verloren schaduw
    Krachtbronnen
    Innerlijke wapening tegen angst

    4. Aardig en hulpvaardig
    Uitputting
    Onder de mantel der positiviteit

    5. Kwaad-aardig
    Wapenen tegen de angst van anderen
    Schilderij
    In goed overleg met de arts
    Burenruzie

    6. Oud zeer
    Brief aan oma en een gesprek met Jezus
    Tsunami
    Naschokken
    Levenswoede en verlichtende humor

    7. Overgave en strijd
    Gezondheid is niet maakbaar
    De dag van de operatie
    Wat gebeden doen
    Wel of geen chemotherapie
    De ondenkbare weg
    Goede raad is duur
    Strijd en gebrek aan tijd
    Bedolven Bizonkracht

    8. De rups die een vlinder wordt
    Bokkenpruik en veel plezier
    De schoen wringt
    De nieuwe pruikenmode
    Aan dit leven ga ik dood
    Het onweer barst los
    De dood komt dichtbij
    Geschenken
    Wat zijn grenzen toch moeilijk
    Niets behoort je toe
    Doen en laten. Actie of gebed
    Varen op je eigen kompas of…?

    9. De wereld in
    Lezing
    Feest

    Nawoord
    Dankwoord
  • Reviews (9 uit 1 reviews)

    10-08-2020
    Dansen met de dood
    Ik heb dit boek in één adem uitgelezen. Niet alleen herkende ik eigen processen (terwijl ik nooit kanker heb gehad), maar ook de zuivere manier waarop Conny de lastige communicatie die de hoofdpersoon heeft met haar dierbaren naar buiten weet te brengen, ervaar ik als buitengewoon: buiten het gewone van wat we gewend zijn. Dit boek gaat over communicatie. Communicatie met jezelf en hoe bepalend dit is voor de communicatie naar buiten. Hoe wezenlijk belangrijk het is jezelf beter te leren kennen op diepere lagen, waardoor er ruimte en vrijheid kan ontstaan over hoe je met de dingen omgaat. Het boek leest makkelijk terwijl het een zwaar onderwerp is, want het gaat ook over ziekte en verlies. Het lijkt me een fijn boek voor mensen die met de vraag rondlopen of ze wel chemo en bestraling willen in hun behandeling tegen borstkanker. Hier wordt heel integer het proces beschreven om door weerstand heen tot een voor jou juiste conclusie te komen. Daarnaast is het een praktisch voorbeeld over hoe je met je behandelende oncoloog om kunt gaan. Het is meegaan met de stroom en tegelijkertijd pauzes inlassen om je te bezinnen. Als ik toch een minpuntje moet schrijven, dan zijn het de gedichten. Ze hebben een mooie inhoud, maar ze zijn mij teveel op rijm geschreven. Het zou jammer zijn als je je hierdoor laat weerhouden het boek te kopen


    Geplaatst door
    Waardeert het boek met een 9 uit 10

€ 18,95

niet beschikbaar

niet beschikbaar

3-5 werkdagen
Veilig betalen Logo
14 dagen bedenktermijn
Delen 

Fragment

Download hier het inkijkexemplaar van 10 pagina's: https://www.connycoppen.nl/dansen-met-de-dood/

Fragment 1:
Mijn hart kromp ineen. Mijn adem stokte. Een loden zwaarte vulde de ruimte.
Alle alarmbellen vanbinnen rinkelden. Er was iets helemaal fout…
Toen kwam het onzegbare eruit.
‘Er is iets heel ergs gebeurd…’ Papa zei het zonder me aan te kijken.
Mijn angstig vragende ogen keken omhoog naar mijn ouders.
Ineens knikten mijn knieën. Mijn hart zonk in mijn schoenen en mijn adem stokte.
Tenslotte kwamen die paar woorden naar buiten. Woorden die ik niet kon begrijpen ...

Fragment 2:
Met de mensen in het dorp was het soms ook lastig. Vooral die mensen die zich eigenlijk geen raad wisten met de wetenschap dat er in ‘dat gezin’ iets ergs gebeurd was en die dachten dat het goed was om te troosten. Juist die mensen zeiden vanuit hun goede bedoelingen soms domme dingen, zoals: ‘troost je, gelukkig heb je nog twee kinderen.’ Of: ‘Tel je zegeningen.’
Of ze kwamen met lege woorden zoals: ‘Nou, kop op he. Houd je taai.’ Dat laatste was dan nog het minst erg eigenlijk. Daar zat in elk geval vaak nog enig medeleven in.
Het waren soms niet eens zo zeer de woorden die lastig waren; het was meer het gevoel dat het zo alles overheersende verdriet, er niet mocht zijn omdat DE ANDER er niet tegen kon ...

Fragment 3:
... De arts knikte weer. Een korte stilte volgde.
‘Tja, het is dus niet goed.’ Hij keek me nog eens aan. Ik knikte.
‘Ik zal eens kijken wanneer we een operatie kunnen inplannen.’
Slik.
'Wat?'
Wacht even… wie zegt dat ik een operatie wil?
De woorden bleven steken. Mijn adem stokte. Mijn hart stond stil.
De arts ging verder.
‘Ik weet niet of een borstsparende operatie mogelijk zal zijn, met een dergelijk grote tumor. Het is in elk geval niet aan te raden.
Hebt er daar al over nagedacht of u een borstsparende operatie wilt?’
‘Uhh...?’
‘U moet er rekening mee houden dat er hoe dan ook bestralingen zullen volgen na een borstsparende operatie. Met een totaal abductie is dat wellicht niet nodig. Afhankelijk van de uitslag van de tumor.’

Ik werd volledig overvallen. Niet zozeer door het ‘slechte nieuws’, want ik had de bui best al zien hangen. Het waren vooral de onmiddellijk erop volgende aannames en beslissingen die mij overvielen. Dit waren veel te grote beslissingen. Onmogelijke beslissingen. Ongewenste, ondenkbare, geforceerde beslissingen. Dat kon helemaal niet!
Ik hapt naar adem en perste er met moeite uit:
‘Uw vragen komen te snel voor mij. Een operatie is niet het eerste waar ik zelf aan denk.’
Pauze.
Een vragende blik van de arts.
Hoofd koel houden Christel. Door ademen.
Een zucht…
‘U moet weten dat ik als 25 jaar als natuurgeneeskundig therapeut werk, altijd zoekend naar de diepste achtergronden van ziekte. Ik heb veel mensen met kanker begeleid.' ...


Fragment 4
Er is een kind vanbinnen; kwetsbaar, mooi en puur.
Het is in shock en voelt zich alleen.
Er is geen ruimte voor haar.
Om haar heen is ontreddering.
Ze kan haar gevoelens niet toelaten Ze moet er voor de anderen zijn.


Fragment 5
Slik.
Dit was de boodschap die ik al voorvoelde, maar niet wilde weten.
Ik vocht tegen gevoelens van falen, boosheid en schaamte: ik had alles toch ‘zo goed gedaan’.
Ik keek in Mia’s wijze ogen. Ineens stroomden de woorden naar buiten:
‘Ik heb er zo in geloofd, Mia. Er zijn zulke fundamentele inzichten gekomen. En er is de afgelopen maanden veel oud zeer los gekomen. Ik had verwacht dat dit ook op mijn lichaam een significant helend effect zou hebben.’


Fragment 6
Met ontzag drong tot me door dat dit krachtige gevoel misschien wel alles te maken had met de gebeden van mijn geliefden. Mijn bewustzijn opende zich volkomen om maar niets van deze bijzondere gewaarwording te missen.
Er gaat dus daadwerkelijk een kracht uit van mensen die zich door middel van gedachten, gebed, intentie, meditatie of een kaars op je afstemmen, besefte ik. Ik had het altijd gezegd en ergens wel geloofd, maar nooit echt zo ervaren. Wat een geluk dat de operatie op het laatst was uitgesteld.
Ik stelde me voor de deze kracht bij me zou blijven tot tijdens de operatie. Zo geschiedde.

‘Hallo mevrouw.’ Een frisse stem klonk in mijn diep verzonken eeuwigheid.
‘U bent bijna aan de beurt hoor. Ik kom u even een prik geven.’
Ineens was ik er weer. ‘Een prik, waarvoor?’
‘Valium, zodat u ontspannen de operatie in kunt gaan.’
‘O? Zie ik er uit alsof ik valium nodig heb?’
‘Nou, nee dat geven we standaard, als voorzorg mevrouw.’
‘Nou, niet aan mij hoor. Niet nodig.’
‘Weet u het zeker?’
‘Ja heel zeker.’

In grote vrede lag ik even later in de wachtruimte voor de operatiekamer naast een mevrouw die het duidelijk te kwaad had. Haar oogleden trilden. Ze bewoog onrustig. De onrust spatte er van af, ondanks de Valium die ze haar beslist hadden gegeven.

Fragment 7
‘Jullie hebben veel geschuurd’, mijmerde ik. ‘Misschien is het wel net als met een diamant: het is door het schuren dat hij zo mooi
wordt. Al zijn facetten gaan glimmen en stralen. Net zoals jullie hier nu zitten te stralen …’
‘Wat een mooie vergelijking, zei mijn moeder. Mijn vader lachte trots. Hij verstond niet meer alles, maar het maakte niet uit. Zijn hart
verstond het nog wel. ×
SERVICE
Contact
 
Vragen