Wij werken op volle kracht, er is geen vertraging in productie en levering door het Coronavirus. Meer informatie via deze link.

€ 19,95

ePUB ebook

niet beschikbaar

PDF ebook

niet beschikbaar

Meer van deze auteur

  • Cover Op de wereld gezet
    Op de wereld gezet (boek)
  • Cover Doelman van RAC
    Doelman van RAC (boek)

De dood als vijand?

Op de wereld gezet deel 2

Henk M.. van Oosterwijk • Boek • paperback

  • Samenvatting
    Dit boek vertelt het verhaal over het laatste jaar uit het leven van mijn vrouw Riet van Oosterwijk-Stoops. Een jaar, dat voor haar en mij als in een waas voorbijvloog. Tijdens die laatste twaalf maanden kijken we samen steeds terug op ons leven, vanaf de eerste dag na ons huwelijk op 21 april 1967.
    Henk M. van Oosterwijk.
  • Productinformatie
    Binding : Paperback
    Distributievorm : Boek (print, druk)
    Formaat : 145mm x 210mm
    Aantal pagina's : 184
    Uitgeverij : Hevanoos Uitgeverij
    ISBN : 9789082020366
    Datum publicatie : 05-2020
  • Inhoudsopgave
    Blz. 1 Inleiding, 3 Kanker, 9 Terugblik: Op ’t randje , 9 Nog tijd om te leven?, 19 Terugblik: Appelmoes, 23 Terugblik: Rijbewijs, 27 Zuurstof, 31Terugblik: Frans, 37 Terugblik: Meneer Stoops?, 43 Vakantie, 51 Terugblik: Hofke in ’t zaod, 57 Terugblik: Ik wil ome Frans, 63 Terugblik: De truc, 67 Terugblik: Pruikentijd, 71 2e Chemo , 73 Terugblik: De rooie step, 77 Terugblik: Brando, 79 De kanker staat stil , 83 Terugblik: Dierenvriend, 87 Terugblik: De duif, 91 De kanker slaapt, 97 Terugblik: Onvoorwaardelijke trouw en burenhulp, 103 Terugblik: Vallen en opstaan, 107 Gouden Bruiloft, 111 Terugblik: Carolien, 113 Terugblik: Pony’s, 115 Kanker niet meer actief, 117 Terugblik: Soms zit het mee, soms tegen, 131 Alleen, 135 Terugblik: Zinvol gestorven, 139 Verzorging, 143 Terugblik: Frankrijk, 147 Nog eenmaal Zieuwent, 151 Terugblik: De kleinkinderen, 157 Vreselijke rugpijnen, 161 Terugblik: Citroentje en bitterballen, 165 Het einde nadert, 167 Het einde, 173 Vaarwel, 175 Raok me us aon
  • Reviews (8,8 uit 3 reviews)

    03-07-2020
    Pakkend
    Vele gebeurtenissen uit dit boek kende ik natuurlijk, bij enkele was ik zelf betrokken. Heb het boek in 1 x uitgelezen, kon het niet weg leggen. Af en toe wel een traantje over mijn wangen. Vele fijne maar ook minder fijne herinneringen kwamen bij het lezen weer naar boven.


    Geplaatst door , leeftijd 60-69
    Waardeert het boek met een 8 uit 10


    03-07-2020
    uitstekend
    boek is een greep uit het leven van een geliefde, geschreven in passie en emotie, zeer indrukwekkend verhaal. raad dit boek aan iedereen aan om het vooral te lezen.

       makkelijk leesbaar
       geen
       geen

    Geplaatst door uit tilburg , leeftijd 70+
    Waardeert het boek met een 9.5 uit 10


    03-07-2020
    Meeslepend
    Heb het boek practisch in een keer uitgelezen. Ik heb gelachen en gehuild. Ik kan me in veel situaties vinden. Het is een aanrader, wel emotioneel.

       Gemakkelijk geschreven en leesbaar
       Recht uit het leven.

    Geplaatst door uit Oosterhout , leeftijd 60-69
    Waardeert het boek met een 9 uit 10

€ 19,95

niet beschikbaar

niet beschikbaar

3-5 werkdagen
Veilig betalen Logo
14 dagen bedenktermijn
Delen 

Fragment

Daar sta ik. In de keuken.
Mijn handen gebald, rustend op de rand van het aanrecht. Tranen stromen over mijn gezicht naar mijn kin.
Machteloos staar ik naar de wok met nasi, die opgewarmd moet worden.
De wildste gedachten schieten door mijn hoofd.
Het kan niet! Het mag niet!
Maar toch: mijn vrouw heeft longkanker. Ongeneeslijk ziek! Niet meer te genezen.
Alleen het gevecht blijft over. De strijd tegen de dood. De worsteling om tijd te winnen. Weken, maanden, ja-ren. Hoeveel? Hoe lang?
Geen mens weet het. Onzekerheid blijft.
De chemo doet een extra aanslag op het lichaam van Riet. Ze wordt gesloopt.
Maar ze vecht terug.
De aanslag op haar afweersysteem wordt in het ziekenhuis afgeslagen, met hulp van antibiotica, Prednison en een zak bloedplaatjes. Ze krabbelt overeind, wordt sterker.
En ik?
Ik sta hier machteloos, gebalde vuisten, de bak nasi voor me, voor mezelf, om op te warmen.
Ik moet eten. Ik moet sterk blijven.
Ik moet Riet ondersteunen met tijd winnen.

Ik zit die avond thuis in mijn fauteuil na een lang bezoek aan het ziekenhuis, met de hap nasi. Ik kan altijd bij Riet terecht en mag zolang blijven als ik wil. Maar aan het eind van de middag ga ik meestal naar huis om mijn potje eten te bereiden. De kinderen komen ’s avonds op bezoek. Overdag moeten ze werken.
Het is zaterdagavond, 10 juni 2017.
Over acht dagen zal ik vierenzeventig worden.
Na het eten zit ik alleen, te kijken naar een (heel) oude detective: ‘Death in Paradise’. Het is een simpele politieserie, maar dat heb ik nodig. Kijken, niet hoeven nadenken, alleen volgen. Ik moet ontspannen.
Soms komen er komische scenes. Ik glimlach en kijk automatisch naar links om mijn kleine genot te delen. Maar de stoel is leeg.
Riet ligt hier tien kilometer vandaan in het ziekenhuis. Dat besef ik wel, maar steeds kijk ik naar die lege stoel.
“Ik wil nu sterker thuiskomen dan de vorige keer,” vertelde ze me in het ziekenhuis. Gelijk heeft ze. Er zitten nu welgeteld tien dagen tussen het ontslag uit het ziekenhuis en weer opgenomen worden. Hier zijn we niet blij mee.

Pas een week geleden kregen we de heuglijke melding, dat haar longkanker nog steeds stil staat. Het slaapt, werkt niet, staat stil, blijft even groot. Er is zelfs een heel klein vlekje verdwenen.
Blijheid en nieuwe plannen gingen door ons hoofd. Plannen om weer ‘iets’ te gaan doen. Mensen bezoeken, met de boot varen. De komende weken, de komende maanden. Het mocht nog niet zo zijn: opnieuw diende een longontsteking zich aan en alweer kwam mijn vrouw via spoedeisende hulp op een bed van de longafdeling terecht. Ze is al jaren COPD-patiënt (longziekte), maar het lijkt erop dat de chemokuren, die ze heeft ondergaan, weliswaar de kanker een halt hebben toegeroepen, maar ook haar weerstand tegen bacteriën en virussen doet verzwakken.
We moeten afwachten, steeds maar wachten.

Ik zit weer met mijn volle aandacht naar het opsporingsverhaal op de teevee te kijken.
“Da kan toch nie!” is weer mijn reactie hardop en opnieuw draait mijn hoofd onbewust naar links.
De stoel is natuurlijk leeg, Riet ligt hier ver vandaan te rusten.
Het is eigenlijk niet leuk, alleen teevee kijken. Ik kan mijn emoties en gedachten niet delen. De lach of het ongeloof, de vermoedens of conclusies; niemand is er om mij aan te horen en reactie te geven. Het is niet fijn op deze manier een tv-serie te volgen.

Ik voel me niet zielig, maar ik begrijp nu de eenzaamheid van mensen beter dan ooit. Ik snap dat vele alleenstaanden, oud of jong, hun isolement beleven als een machteloos feit. Het overkomt je; je leeft er mee, je doet er niets aan.
Je kunt een weg zoeken om uit de eenzaamheid te ontsnappen. Zoek die en ga iets doen! Gemakkelijk gezegd.
Gelukkig houd ik me vast aan de geneeskunde en heb ik nog perspectief: mijn Riet zal terug keren in haar stoel.
Dan gaan we dingen doen, plannen maken, samen teevee kijken. Plezier in het leven hebben en delen! ×
SERVICE
Contact
 
Vragen