Fragment

"Oké, keuzestress," zegt Tom bij de volgende splitsing.

"Links of rechts? Wat denken jullie?”

"Links," zegt Brooklynn direct.
"Daar lijkt meer licht vandaan te komen.”

"Nee, rechts voelt beter. Gewoon... juister ofzo," werpt Dylan tegen terwijl hij de donkere tunnel in tuurt.

"Laten we niet gaan ruziën," kapt Elly hen af.

"We doen het democratisch. Stemmen?”

Het resultaat is een frustrerend gelijkspel.

"Lekker dan," zucht Anne-Fleur.
"Wat nu?”

Stephanie vist een muntje uit haar broekzak.

"Kop of munt?"
"Nee," besluit Brooklynn.
"We splitsen op. We lopen allebei een tunnel in en over precies tien minuten spreken we hier weer af. Deal?”

"Deal. Op drie... één... twee... DRIE!”

De groep splitst zich.

"Wij nemen links," zegt Tom tegen de rest.

"Blijf dicht bij elkaar en hou die zaklampen aan.”

"Komt goed," antwoordt Anne-Fleur.

"Stef, jij in het midden. Tom en ik dekken de uiteinden.”

Terwijl ze de linker tunnel in schuifelen, worden ze plotseling omringd door een wirwar van spinnenwebben. De zilveren draden spannen zich als een kleverig gordijn tussen de rotsen.

Het licht van hun telefoons weerkaatst op de glinsteringen, waardoor de tunnel eruitziet als een betoverend, maar doodeng doolhof.

"Wow, dit is puur IT," merkt Tom op.

"Het lijkt wel een magische tunnel.”

Stephanie ontwijkt een dikke draad met een walgend gezicht.

"Magisch of niet, ik hoop dat we geen reuzenspinnen tegenkomen. Ik trek die harige beesten echt niet."
Maar nog voordat ze haar zin kan afmaken, slaakt Anne-Fleur een korte, verstikte kreet.

De grond onder haar voeten lijkt simpelweg te verdwijnen.

Voor de ogen van Tom en Stephanie zakt ze weg, recht in het hart van een gigantisch, plakkerig spinnenweb dat een diep gat in de vloer camoufleerde.

“HELP! MAAK ME LOS!” gilt Anne-Fleur.

Elke beweging die ze maakt, zorgt ervoor dat de kleverige draden zich strakker om haar ledematen persen.

Tom en Stephanie trekken wanhopig aan het web, maar het is alsof ze tegen elastiek vechten.

Dan schuift er iets uit de schaduw: een harige poot, zo dik als een arm, gevolgd door een glanzend zwart lijf.

Tom verstijft. “What the fck…?”

“We moeten hier weg, nu!” fluistert Stephanie, terwijl ze Anne-Fleur naar zich toe probeert te trekken.

Intussen ploeteren Dylan, Brooklynn en Elly door de andere tunnel.

“Wat is dit?!” schreeuwt Dylan als hij iets slijmerigs op zijn arm voelt.

Voor hen hangen dikke, zwarte bloedzuigers aan het plafond.

“Aaaah! Ze zuigen zich vast!” gilt Elly. Ze slaat wild om zich heen, maar de beesten zitten muurvast.

“Wacht… ik heb een idee!”

Elly graait in haar tas. Ze pakt haar zware powerbank.

"Dyl, help me!"

Ze trekt de kabel los en forceert een kortsluiting bij de contactpunten terwijl ze de natte wand aanraakt.

De kleine ontlading en de hitte zorgen ervoor dat de beesten loslaten.

"Geniaal, El," puft Dylan.

Maar dan wordt de stilte verscheurd door een ijzingwekkende gil.

“AAAAHHH! HELP!”

“Dat is Anne-Fleur!” Dylan slaat een hand voor zijn mond.

“Terug! Nu!” roept Brooklynn. Ze rennen de tunnel door, hun schoenen kletsend in het water.

Elly zwaait haar zaklamp heen en weer tot ze de arena bereiken.

Klik.

De flits van Elly’s telefoon verlicht de scène genadeloos.

Anne-Fleur hangt als een pop in een web, terwijl de gigantische spin langzaam zijn harige poten uitkrult.

De koude, zwarte ogen van het monster weerkaatsen het licht.

“Mijn hart knalt uit mijn borst!” schreeuwt Dylan.

“Doe iets!” gilt Brooklynn.

Elly schakelt direct over op haar wetenschappelijke brein.

“De batterij! Het riviertje!” Snel dompelt ze de draden in de ondergrondse stroom die langs de webben loopt.

De elektrische lading schiet door het water en treft het web.

De spin krimpt met een scherp, snerpend geluid ineen en valt op zijn rug in het donker.

“JA! Hij ligt eraf!” schreeuwt Dylan, nu weer volledig hyper van de adrenaline.

“Voelden jullie die shock? Is die creepy gast dood?!”

"Nee, hij is niet dood! Haasten nu, voor dat ding weer bijkomt!" roept Brooklynn.

Ze rennen met z’n drieën langs de verdoofde spin en bereiken Tom, Stephanie en Anne-Fleur.

De spin herstelt sneller dan ze hoopten; zijn poten krabben over de rotsen en hij schuift weer dreigend naar voren.

"Snel! Gebruik je lampen!" schreeuwt Dylan in totale paniek.

"Schijn op dat web, misschien zien we waar het zwak is! Ja, daar! Zie je dat?”

"Pak alles wat scherp is!" vult Elly aan.

Ze grissen scherpe rotsstukken van de grond en gebruiken hun zaklampen als breekijzers. Ze snijden en trekken aan de kleverige draden alsof het taaie kabels zijn.

Stukje bij beetje scheurt het web open. Anne-Fleur is bijna vrij, maar de spin is nu gevaarlijk dichtbij. ×