Wij werken op volle kracht, er is geen vertraging in productie en levering door het Coronavirus. Meer informatie via deze link.

€ 17,95

ePUB ebook

niet beschikbaar

PDF ebook

niet beschikbaar

Meer van deze auteur

  • Cover SPEL NA BEVRIJDING
    SPEL NA BEVRIJDING (boek)
  • Cover GRENSGEVALLEN
    GRENSGEVALLEN (boek)

(GEESTES)KIND IN HET DONKER

Droomvlucht van Eugenie Schumann, dochter van Robert en Clara

René Eijsermans • Boek • paperback

  • Samenvatting
    Aanvang jaren dertig van de 20ste eeuw: Eugenie Schumann, de jongste dochter van het beroemde muzikale echtpaar Robert en Clara Schumann, is in overspannen toestand opgenomen in een kliniek in het Zwitserse Bern, na kort achter elkaar de twee belangrijkste mensen in haar leven te hebben verloren: haar zus Marie en haar geliefde ‘Fillu’.
    Een man, Erich Schumann, probeert ondertussen haar familie binnen te dringen door haar duistere en dromerige toestand waarin ze zich bevindt, te misbruiken. Die dreiging leidt ertoe dat ze inzicht krijgt in haar leven en een antwoord op de vraag of ze destijds, in 1851, gelegen kwam in het al snel vaderloze gezin. Het maakt haar tevens bewust van de verstikkende invloed van haar moeder, de waarde van haar persoonlijke strijd om zich daarvan los te maken en het vluchtend karakter van haar bestaan daarna. Eenmaal uit de kliniek ontsnapt, raakt ze ongevraagd verwikkeld in een moordzaak en in de min of meer gelijktijdige ontdekking van haar vaders vioolconcert in de donkere kluizen van de Pruisische Bibliotheek. Die twee gebeurtenissen bevestigen uiteindelijk haar eigen kracht, maar ook haar machteloosheid tegenover een nieuwe, niets ontziende wereldorde. De schrijver heeft historische feiten en fantasie op originele wijze in tijdsprongen weten te vermengen. (vernieuwde herdruk; oorspronkelijke titel: "Ik was toch welgeboren" ['Eugenes', Grieks voor 'Welgeboren'])
  • Productinformatie
    Binding : Paperback
    Distributievorm : Boek (print, druk)
    Formaat : 148mm x 210mm
    Aantal pagina's : 324
    Uitgeverij : Bravo Donkeyman
    ISBN : 9789090328553
    Datum publicatie : 02-2020
  • Inhoudsopgave
    niet beschikbaar
  • Reviews (9,5 uit 2 reviews)

    06-03-2020
    Het werd stil....
    Gisteren was het dan zover, het werd stil om Eugenie toen ik de laatste pagina omdraaide. Vandaag zindert het nog na in mijn brein. Een verhaal om nooit te vergeten, een reis door de tijd in een andere wereld, waar het levensgevoel zo anders was dan vandaag. Ik sta versteld van de manier waarop het verhaal zich ontplooide en je opslokte als een zwart gat om je daarna afgestempeld weer terug te katapulteren in de huidige wereld. Wat mij betreft heb ik net een kunstwerk zitten lezen, vol van spanning, romantiek en gevoel. Alle ingrediënten van een heuse bestseller. Ik heb intens genoten en meegeleefd met Genchen. Vandaar dat ik de schrijver wil feliciteren met zulk een meesterwerk en hoop nog meer te mogen lezen van zo een fantastische schrijver.


    Geplaatst door uit Gelderland , leeftijd 40-49
    Waardeert het boek met een 10 uit 10


    14-02-2020
    Van brievenbus tot fauteuil: in één adem uitgelezen
    Je moet van historie houden en geen probleem hebben met sprongen in de tijd of flashbacks. Vind je dat geen punt, zoals ik - ik mag dat juist graag - dan is dit een absolute aanrader. Spannend, avontuurlijk en erg origineel. Echt iets voor liefhebbers van historische romans met een verhaal.


    Geplaatst door uit Brabant , leeftijd 60-69
    Waardeert het boek met een 9 uit 10

€ 17,95

niet beschikbaar

niet beschikbaar

3-5 werkdagen
Veilig betalen Logo
14 dagen bedenktermijn
Delen 

Fragment

Was het een vlucht uit een teleurstellend verleden of een verwachtingsvolle stap naar een nieuwe toekomst? Had ik het gevoel dat ik ergens heenging of dat ik ergens vandaan kwam? Liet ik een wereld achter of lag er een aan mijn voeten? Vragen die me plaagden, terwijl het schip de Elbemond uitvoer en ik mijn vaderland achter me zag vervagen vanaf het winderige bovendek. Mijn haren vlogen alle kanten op. Mijn hoed had ik in mijn hand, anders was ik die al lang kwijt geweest. Ik wist de antwoorden op al die vragen niet. Misschien waren ze ook wel overbodig geworden, nu ik voor het eerst van mijn leven voor mijzelf had gekozen en ineens een grote meid was, zoals Fillu zichzelf regelmatig beschreef. Dat ik nu naar haar onderweg was bedwelmde me bijna.
Ik had drie koffers bij me. Wat daar in zat, was alles wat ik bezat. Twee ervan stonden benedendeks, in mijn hut. De derde, vol met spullen uit mijn kamer en afscheidscadeautjes van al die mensen die mij het beste toewensten, was voor mij onzichtbaar geworden vanaf het moment dat ik het schip had betreden. Ik zou hem in Londen ongetwijfeld terugzien. De naam van het schip had ik zojuist voor het eerst gezien: Sachsen. Dat kon geen toeval zijn. Ik beschouwde het als een zegen van boven, van papà. Hij kwam er immers vandaan, van Sachsen. En toch ook, ondanks alles, als een aardse zegen, van mamà. Ook zij was een Sächsische en dat kregen we bij herhaling te horen. Ons hele leven lang.
Mamà had me laten gaan. Ze moest wel. Uiteindelijk. Ik was onhandelbaar geworden. De nieuwe directeur van het conservatorium, Mettenheimer, had er bij mamà op aangedrongen eens indringend met mij te praten want het regende klachten van de leerlingen over mij. Dat zei hij tenminste. Nou vormde een paar druppels nattigheid in de ogen van het Curatorium al snel een regenbui, maar toch, ze hadden gelijk dat ik mijn werk niet meer serieus nam en steken liet vallen. Bovendien worstelde ik met mijn gezondheid, waardoor ik lange tijd het bed moest houden en er ook lessen uitvielen natuurlijk. Toen ik weer wat opknapte en dat voor mamà aanleiding bleek te zijn om haar slechte gezondheid in te zetten als laatste middel om mij in Frankfurt vast te houden, was ik het die de knoop doorhakte, een passage naar Londen regelde en pas toen mamà opzocht om haar met dit voldongen feit te confronteren. De brief naar Fillu, waarin stond dat ik kwam, voorgoed, was toen al onderweg. Ik had bewust alle schepen achter me verbrand. Ik was reuze trots op mezelf, al was de gang naar mamà een zware voor me geweest. Het treffen met haar was meegevallen, omdat ze wel inzag dat wanneer zelfs ik zo’n stap durfde te zetten, praten geen zin meer had. Ze gedroeg zich overigens heel sportief naderhand en ze hielp me waar ze kon bij de voorbereidingen van mijn vertrek. Schuldgevoel?
Er zat wel een brok in mijn keel, toen ik het water het langzaam zag winnen van het land en ik uiteindelijk niets meer zag dan alleen grijzigheid en het afscheid van zoveel herinneringen een gegeven was. Wat liet ik allemaal achter? Mijn jeugd, maar dat werd op mijn veertigste ook wel eens tijd. Mijn familie? Mamà? Heel eerlijk? Die was er alleen voor de muziek. Marie? Die was er alleen voor mamà. Elise? Die had een gezin waar ze van genoot. En de rest was dood. Ferdinand had zich vorig jaar op de lange lijst van ontslapenen geplaatst en Ludwig was al jaren meer dood dan levend. En geschiedenis liet ik achter, maar dat was immers het wezen ervan.
En wat had ik te verwachten? In ieder geval Fillu’s liefde. Dat zou toch wel? En een heel ander leven. Andere mensen, Engelsen, andere gebruiken, andere taal, die ik gelukkig meester was en hopelijk ook werk, want ik wilde niet afhankelijk zijn van Fillu. Van niets en niemand meer. Ik keek nog één keer achterom. Zou ik Duitsland ooit nog terugzien? ×
SERVICE
Contact
 
Vragen