Fragment
Claire was nog even blijven staan terwijl de bezoekers de begraafplaats verlieten, hun stappen knisperend in het witte grind. Sommigen van hen hadden haar in het voorbijgaan kort even aangeraakt om haar sterkte te wensen. Ze knikte hen goedbedoeld toe, maar het leek als een waas aan haar voorbij te gaan.
Opeens klonk er een stem. “Claire, ik wil je iets geven. Het gaat over jouw familie.”
Ze keek verdwaasd op. Een wat oudere vrouw – ze schatte haar een jaar of 50 - stond voor haar. Ze had grijs haar en de blik in haar ogen was warm. Ze had een vreemd pakket in haar hand. En ze reikte het aan. “Alleen jij zult begrijpen wat het betekent”, voegde ze eraan toe. Claire zag niet precies wat het was, het was omwikkeld in een oude doek -met een strik eromheen- en het zag het er oud, verkleurd en smoezelig uit. Zeker niet iets wat belangrijk kon zijn.
“Wie bent u?”, vroeg ze, “wat is het dan?”
Maar de vrouw antwoordde niet, drukte het pakket in Claire’s handen. Ze knikte haar goedmoedig toe, draaide zich toen om en verliet de begraafplaats. Claire keek haar vertwijfeld na en daarna wierp ze nog eens een blik op het smoezelige pakketje. Niet-begrijpend schudde ze haar hoofd. Ze draaide zich nog eens om naar het graf van haar opa, zei hem voor een laatste keer gedag en besloot toen te gaan.
×
Thuiswinkel Waarborg