€ 23,95

ePUB ebook

niet beschikbaar

PDF ebook

niet beschikbaar

Meer van deze auteur

  • Cover Ik vùtrek 2018 (hardcover editie)
    Ik vùtrek 2018 (hardcover editie) (boek)
  • Cover Ik Vutrek deel 1 (2018 paperback)
    Ik Vutrek deel 1 (2018 paperback) (boek)

Ik Vutrek deel 2 (2019)

Wie durft?

Sven van der Woude • Boek • paperback

  • Samenvatting
    Ik Vùtrek (Deel 2) Een bijzonder verhaal over een oor patiënt met een Frans klushuis.


    Toen ik 38 jaar oud was leerde ik als dorpse jongen een jonge vrouw kennen via een datingsite uit de Randstad, we kregen een Lat en telefoonrelatie, achteraf bleek ze Borderline te hebben en nog tal van andere complexe psychiatrische aandoeningen. Maar hoe alles exact zat is me nooit duidelijk geworden,het was een familie geheim.

    Ik kwam in een soort van experiment der emoties terecht, en ben mezelf goed verloren. Als dorpeling was ik niet zo bekend met de stadse gebruiken, dus ik dacht dat het er allemaal bij hoorde. In het beginne deed de dame haar voor als een natuur freak en gezondheid goeroe, ze was wijs geworden door schade en schande, maar had haar leven goed op orde zei ze.

    Maar dat bleek snel anders. Ze had een extreem seksleven geleid, en ik werd ook met vunzige fantasieën besmet, terwijl ik daar nooit last van had. Ik moest veranderen omdat ik geen stoere jongen was, dus er volgde een sekstraining, zoals zij die ook eens had gekregen van een vriendje die van haar een sex Queen wilde maken.

    Van seks met haar is het eigenlijk nooit gekomen, maar-jà die rotzooi zit nu wel in je hoofd. Algauw werden me stoere loopjes aangeleerd, en plots zou roken ook goed bij me passen, dat zou me aantrekkelijk maken voor haar, want iets in mij stootte haar af,

    Nu, ik zal u zeggen er volgde een gekke periode, waarin ik op nieuw door haar werd opgevoed, ik kreeg niet alleen onderrichting in seks, maar ook werden mijn toilet gewoonten door haar en haar zus onder de loep genomen, en zo kreeg ik op mijn 38e levensjaar nog les hoe ik mijn bips moest afvegen, ze wilde het ook controleren want dat deed ze ook bij haar exen.
    Op een relatie met mij was ze nooit uit, al kwam ik daar pas erg laat achter, want 5 jaren lang heeft ze me aangetrokken en afgestoten.

    Haar toenmalige bevlieging was dat ze afgezonderd in de natuur wilde wonen, en leven volgens de Anastacia leer. Ze was opzoek naar iemand die haar droom kon verwezenlijken. Ze zei als maar: '' We moeten hier weg uit Nederland, want ze vergiftigen ons hier allemaal'' maar het meeste werd ze nog vergiftigd door haar eigen drank en rookverslaving, welke plots zo kwam aanwaaien. Ook dacht ze dat er moslim- oorlog zou uitbreken, dus moesten we naar een afgelegen gebied, daar zouden ze niet komen, en we moesten ook een kelder hebben zodat we daar konden schuilen.

    Algauw werden haar opvattingen de mijne, nàjà niet over die moslims maar wel over het wonen in de natuur. We trokken er samen op uit om bouwvallige huizen te bezichtigen. De bezoekjes werden dikwijls overstemd door haar woedeaanvallen, smetvrees en ander geneuzel. Kritiek geven dat zag ze als vorm van liefde, daar hielp ze mensen verder mee was haar opvatting.

    Enfin, de jaren die volgden heb ik alles uit de kast getrokken om haar droom te verwezenlijken, terwijl zij grotendeels met andere zaken bezig was. Het is een wonder dat het me gelukt is want de budgettaire voorzieningen voor het project ontbraken mij volledig, ik deed het voor haar, want ik was dermate verliefd dat ik bij wijze van spreke de tour de France nog op de autoped voor haar zou afleggen. Maar die liefde was niet wederzijds, ik had nog telkens het beeld voor ogen, van van die nette onschuldige natuurdame.

    Nu, vele jaren later was het een feit, we kregen de sleutels overhandigd van een piepklein onbewoonbaar huisje in de Franse heuvels. Ik was alleen bezig om gratis bouwmaterialen te verzamelen, ik en mijn enigste vriend reden op en neer om alles naar Frankrijk te brengen. In de zomer van 2017 na onze eerste klusvakantie raakte de dame uit beeld. Klussen was niet haar ding. En zo bleef ik zitten met haar droom, en een overhoop gehaald leven, want als je 5 jaar lang met een Borderline patiënt omgaat dan raak je flink van slag, dat kan ik u wel vertellen.

    Enfin, na al de moeite die ik er voor heb gedaan, zie ik zelf ook geen weg meer terug, haar bevlieging is nu de mijne, en na alle zweet en tranen die ik er voor gelaten heb, wil ik proberen om te gaan verhuizen naar Frankrijk. hoewel de eenzaamheid me daar behoorlijk del parten speelt, want het was niet mijn bedoeling om daar alleen te gaan rondhangen.

    De grootste uitdaging zit hem nu in het verbouwen van het huisje, en het probleem met inkomen, dit vanwege mijn slechte lichamelijke gestel. Ik heb namelijk al 20 jaar last van chronische duizeligheid en oorontstekingen. Waarschijnlijk is deze actie een "mission impossible', maar er valt maar weinig te verliezen, ik heb inmiddels een aanvraag lopen bij de levenseinde kliniek.

    In dit bijna 200 pagina's rijk geïllustreerde boek beschrijf ik mijn Franse belevenissen en ervaringen. Mijn verhaal rammelt wel van de spelfouten maar ik hoop dat u mij dat vergeeft. Mijn verhaal is als 't ware een aflevering van de bekende tv Serie: Ik vertrek. Maar dan van een afgestoten eenling die buiten het oog van de camera's opereert, zonder dan ook maar één woord Frans te spreken. Waar dit avontuur eindigt? Wie weet mag het zeggen.
  • Productinformatie
    Binding : Paperback
    Distributievorm : Boek (print, druk)
    Formaat : 204mm x 291mm
    Aantal pagina's : 192
    Uitgeverij : Ik vutrek
    ISBN : 9789463458603
    Datum publicatie : 11-2019
  • Inhoudsopgave
    niet beschikbaar
  • Reviews (0 uit 0 reviews)

€ 23,95

niet beschikbaar

niet beschikbaar

3-5 werkdagen
Veilig betalen Logo
14 dagen bedenktermijn
Delen 

Fragment

25 maart 2019. Een bief aan God.

Beste God, hoe is het daar in de Hemel? Kunt u de stroom met gebeden nog een beetje aan? U mot het zelf weten hoor maar as ik U was zou ik een beetje met de tijd mee gaan en een e-mail adres nemen. Zo iets als van: info@hemel.god.

En stel dan ook gelijk een auto responder in, dan weten de mensen hier te minste ook dat hun gebed is aangekomen, want daar is nu soms nog wel eens twijfel over. Hoe dan ook, ik heb u gister de halve avond proberen te bereiken, ik heb er nog lamme klauwen van. Ik denk dat Petrus de deur in 't slot had laten vallen, dus vandaar dat ik u zo maar effe toespreek.

U herinnert zich vast nog wel dat gebed van mij van laatst , waarin ik vroeg om een leuke dame die met mij in de Franse bergen haar leven wilde slijten, samen met een ezel die niet dood ging. Maar mijn hemelse vader, waarom verwijst u enkel en alleen psychiatrische pasjènten door naar mij?

Ik zit hier tegenwoordig avond aan avond achter de telefoon sinds ik die contact advertentie plaatste, en mijn spreekuur begint soms al vroeg in de ochtend, en dikwijls lig ik pas na twaalven op bed.
Ik moet straks echt een pasjènten stop inlassen. Zojuist had ik ook nog een dame an de telefoon, ze was al een half uur aan het mèkkeren en las zowat de halve medische encyclopedie voor.

En daarna zei ze telkens: Ik ben zo moe Sven....de afwas staat tot aan de plafon plinten. En alles stel ik uit. De poes is inmiddels ook al dood, elke dag zag ik dat zijn voerbakje leeg was, en iedere keer dacht ik: die vul ik morgen wel bij. Maar mevrouw wat verschrikkelijk voor die poes antwoordde ik geschrokken. Ach, zei de vrouw, ik ben toch meer een honden mens.

Je hebt toch hopelijk geen hond vroeg ik haar bezorgd. Nee nog niet, maar ik ben naarstig op zoek naar eentje zei ze. Ach, lieve vader in de hemel, ik begrijp dat u de sterkste soldaten de zwaarste last geeft. En begrijp me goed, ik wil u graag van dienst zijn, maar bij mij staat de vaat inmiddels ook tot an de plafon plinten.

Ik heb nu echt versterking nodig.
Amen, ×
SERVICE
Contact
 
Vragen