Fragment

Laura legde de lepel naast de kom met verantwoorde ontbijtgranen op de tafel, zodat ze de telefoon kon oppakken. Ze nam de anonieme oproep aan, zonder ‘hallo’ of haar naam te zeggen. Te vaak was zo’n anoniem nummer van iemand die problemen had met de manier waarop ze haar ambt als wethouder uitvoerde en dat verbaal even duidelijk wilde maken.
‘We hebben gehoord dat er een monster in de bossen van Meeraert rondloopt. Verifieer dat.’
‘Wat?’ Laura kon haar oren niet geloven. Zowel vanwege het nieuws over het monster als vanwege de stem aan de andere kant van de lijn. Die behoorde toe aan een vrouw die ze al jaren niet meer had gezien en ook niet wilde zien. De moeder van de kring. De leidster van de wijze vrouwen. Waarom zocht de moeder uitgerekend nu contact met haar?
Een monster. Ze beet op haar lip. Ze had geen voorspellende dromen daarover gehad. He-le-maal niets. Dat verwonderde haar niet; ze was vast te ver van het pad afgedwaald.
Zou dit belletje een loyaliteitstest zijn? Dat kon ook. Om te kijken of ze nog wel lid van de kring mocht blijven? Ze trok haar wenkbrauwen samen.
‘Je hoorde me wel. Het monster. Zoek het.’
Laura slikte de brok in haar keel weg. Ze wist niet wat haar meer angst aanjoeg: de moeder of het idee van een monster. Ze moest natuurlijk gewoon zeggen: “zoek het uit”. Dat kon ze tot haar stomme verbazing niet. In een automatisme stelde ze de vraag waarvan ze wist dat ze die niet moest stellen. ‘Wat voor soort monster?’ Ze kon een lichte trilling niet uit haar stem houden.
Een korte stilte. ‘Weerwolf. Doe geen moeite om op dit nummer terug te bellen. Dit is een wegwerptelefoon.’ De verbinding werd verbroken.
Laura voelde haar onderkaak naar beneden zakken. Een weerwolf? Hier in Meeraert?
Goed, er was veel bos, maar weinig wild. Een ree misschien of konijnen. Om de een of andere reden had ze gedacht dat de weerwolven, sowieso al zeldzaam, zich op zouden houden in de Veluwe.
Waarom zou de moeder zich daarmee willen bemoeien? De wijze vrouwen hielden zich verre van andere paranormalen, tenzij het niet anders kon. Wat maakte dit zo bijzonder?
Laura legde haar telefoon weg, pakte de lepel op en begon verder te eten, terwijl in haar hoofd de gedachten over elkaar buitelden. Herinneringen aan maanvieringen, rituelen, haar eigen intreding, kwamen uit de uiterste hoeken van haar geheugen aanrennen. “Wijze vrouwen”. De wereld zou hen “heksen” noemen. Hoewel er een kring was, werkten de leden verder alleen. De kring bood de wijze vrouwen steun bij moeilijke tijden, dat wel. Uiteraard moesten ze wel geld overmaken naar de moeder voor “noodzakelijke uitgaven”. Wat die ook mochten zijn. Laura had al zeker vijf jaar niets betaald en er was nooit een herinnering gekomen. Ze was ervan uitgegaan dat de kring opgeheven was door natuurlijke omstandigheden; het overlijden van de leidster, aanwas die wegbleef, een fusie met een concurrerende kring. Dus had ze de kop in het zand gestoken en gedacht dat dit het probleem van officieel uittreden zou oplossen. Ze aarzelde om echt weg te gaan bij de kring, omdat dit de band met haar overleden moeder definitief zou doorsnijden. Laura was er na al die jaren, nog steeds niet klaar voor om dat te doen.
Destijds was er veel van haar verwacht, als dochter van een zeer getalenteerde wijze vrouw, en die verwachtingen had ze niet waargemaakt. In plaats daarvan had ze gekozen voor een leven in dienst van de maatschappij, in de politiek. Het was haar alleen vergeven omdat het de kring handig leek om zo de gemeenteraad van Meeraert te kunnen manipuleren. En nu dat telefoontje over een weerwolf. Hier. In Meeraert. Het slaperige provinciestadje van vijftigduizend zielen. Waarom?
Ze merkte pas dat ze alles had opgegeten, toen de lepel een schrapend geluid maakte. Laura liet de lepel in de kom staan en pakte haar koffie, die inmiddels koud was geworden. Ze vertrok haar gezicht. Snel liep ze naar de keuken, goot de koffie in de gootsteen en zette het kopje op het aanrecht. Ze bleef staan, haar handen op het werkblad.
Als er echt een monster in de bossen rondliep, dan had ze geen andere keuze dan het uitschakelen. Ze zuchtte. Als ze nog steeds lid was, moest ze de leidster gehoorzamen. Als eerste ging ze naar de supermarkt om heel veel zout te halen. Daarvan kon je als wijze vrouw niet genoeg in huis hebben. Had ze nog wat anders nodig? Ze stak de telefoon in de zak van haar modieuze pantalon. Vervolgens liep ze naar een hoekje van de keuken, waar een ingeklapt opstapje stond. Ze pakte het op, klapte het uit en ging erop staan. Daarna deed ze het keukenkastje open. Achter de heel gewone Italiaanse kruiden en Mexicaanse mix stonden andere potjes. Ze pakte er eentje, verbrak het zegel en draaide de dop eraf. Ze snoof en begreep dat ze nieuwe kruidenmengsels moest gaan maken. Dit potje was zeker al zeven jaar niet open geweest, dus de slechte kwaliteit zou haar niet moeten verrassen. Om de een of andere reden leek het pas gisteren dat ze het potje verzegeld had. ×