Samenvatting
Nooit zou moeten worden vergeten dat willekeurige en onafwendbare gebeurtenissen tot de fundamentele wetten van het leven behoren en dat acceptatie en overgave de enige, mogelijke oplossingen zijn.
Joshuas leven, dat zich grillig als een woelige rivierstroom in nietsontziende weersomstandigheden, in al haar rechtvaardig- en onrechtvaardigheid, in haar voorspelbaar- en onvoorspelbaarheid, in voor- en tegenspoed, over hem heen kwam, was daar een overduidelijk voorbeeld van.
Hij beleefde een diepe en nooit vergeten liefde, die als een zucht zijn levenspad had gekruist en één van zijn mooiste en tegelijkertijd wreedste ervaringen zouden worden die het leven voor hem in gedachten had, maar ook zou hij ervaren dat niets zo onvoorspelbaar was als het leven zelf.
Op het einde van de herfst van zijn leven, als alles al was geweest, het deugdelijke en ondeugdelijke, inzicht en onkunde, haat, liefde en eenzaamheid en niets meer hoefde, werd zijn lijdensweg en diep respect voor al hetgeen hij had mogen ontvangen, gecompenseerd…
Jij Leven…, onvoorspelbare stichter…, vernietiger en barmhartig tegelijk... gehaat en geliefd.