Wij werken op volle kracht, er is geen vertraging in productie en levering door het Coronavirus. Meer informatie via deze link.

€ 24,99

ePUB ebook

niet beschikbaar

PDF ebook

niet beschikbaar

Meer van deze auteur

  • Cover Mark en Carola 2050 paperback
    Mark en Carola 2050 paperback (boek)

Mark en Carola 2050

Jan Alleman • Boek • hardback

  • Samenvatting
    Uw pensioen, onze verzorging en het milieu over 30 jaar in met humor, ernst en originaliteit beschreven.

    Fictief kijken een premier en een minister vanuit 2050 terug. Ze hadden veel
    beloofd maar wat kwam er vanuit? Harde leugens worden in dit boek niet alleen hilarisch maar respectvol geroosterd maar ook is een oplossing aangedragen.

    Gedupeerden uit Groningen, de toeslag affaire of de aanpak van de coronacrisis komen ook aan bod. Waarom stijgen onze energielasten, krijgen we geen grip
    op criminaliteit en kunnen we met gemak 100 worden.

    Welke snufjes zijn te verwachten om ons leven prettig te maken. Mobiliteit,
    huisvesting, voeding en zorg zullen veranderen en hoe blijft dit betaalbaar.

    Belasten we dan arbeid nog wel, hoe participeren we in coöperatief denken.
    De hedendaagse realiteit wordt in een paar uur tijd, 30 jaar geëxtrapoleerd.

    Geschreven door en vanuit verschillende disciplines: arts, ondernemer,
    fysicus, farmaceut en ambtenaar.

    Een en sciencefiction roman die over uw toekomst in Nederland gaat.
  • Productinformatie
    Binding : Hardback
    Distributievorm : Boek (print, druk)
    Formaat : 148mm x 210mm
    Aantal pagina's : 140
    Uitgeverij : cutcompany.nl
    ISBN : 9789082983142
    Datum publicatie : 01-2021
  • Inhoudsopgave
    Inhoud
    De vergroende brombeer
    De carrousel
    Nieuw bestuur tegen Het wassende water
    De nieuwe stad
    Landelijke gebieden als vraagteken
    Amachtslieden in ere hersteld
    Vervoer en verblijfsparken rond de stad
    Boontje komt om haar loontje
    Non-gouvernementele schandpaal
    Werk en onbelast inkomen
    Migratie en bevolkings regulatie
    De media
    Vreemde vogels van diverse pluimage van geloof tot sex
    Onderwijs
    Politiek en defensie
    Gezondheid en voeding
    Misdaad spekt de staatskas
    Boete en schuld zet rechtsstaat op z’n kop
    Track en trace met nieuwe straffen
    Eind goed al goed
  • Reviews (0 uit 0 reviews)

€ 24,99

niet beschikbaar

niet beschikbaar

3-5 werkdagen
Veilig betalen Logo
14 dagen bedenktermijn
Delen 

Fragment

De vergroende brombeer

Het enorme standbeeld werd door de bevolking “de Brombeer” genoemd. De forse manspersoon was 3D geprint uit bronsschuim en was tot in de kleinste details nauwkeurig uitgewerkt. Hij was licht in gewicht en in de ruim 20 jaar dat hij er stond patina-gegroend.

Een bronzen buste van een foute misbruikpastoor was de grondstof geweest en de metaalkwaliteit was zo goed dat de troosteloze afkomst minder relevant geacht werd. Een soort vleesgeworden “eind goed, al goed”.

Door het inbrengen van veel lucht kon met dezelfde metaalmassa een vier maal groter beeld gemaakt worden. De metaalschuimtechniek had veel mogelijk gemaakt, want overal waren tal van producten aanzienlijk lichter geworden en met geringer grondstofgebruik. Een enorme vooruitgang waar iedereen blij mee was.

Eigenlijk vond Carola het beeld blasé, gebakken lucht, veel geschreeuw maar weinig wol. Het paste niet bij haar. Ze was opgevoed in de sfeer van “doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg”. De mentaliteit was: goed je best doen voor iedereen in je omgeving. Dat had
haar gevormd en daarom was ze nog steeds aan het werk in een veel te eenvoudige baan. Ze legde de lat nog steeds voor zichzelf erg hoog en daarom vond ze de verheerlijking van de beeldgever niet passend. Voor haar was hij een hol vat geweest die met zijn diepe basstem veel had geroepen en navenant minder had gedaan. Onder zijn bewind was de rechtsstaat krakend begonnen met afkalven.

Zijn sfeer van liegen, bluffen, achterhouden en verdoezelen heeft de bijl aan de wortel van de parlementaire democratie gelegd. Hierdoor is 10 lange jaren ons parlementaire stelsel buitenspel gezet en ondermijnd. De controle van de Regering door de Tweede Kamer was door ontkennen, ontwijken en glashard liegen en onmogelijk gemaakt, waardoor burgers in het nauw kwamen.

Deze wijze van besturen is echter niet de hare. Het veinzen van geheugenverlies als er verantwoording moest worden afgelegd vond ze het allerergst.

Ze had er ook oog voor dat de gebronsde beeltenisgever heel veel voor zijn neoliberale partij betekend had en jarenlang had zijn gedachtegoed toen de politiek gedomineerd. Mogelijk lukte dit alleen maar door iets te creatief met de waarheid om te gaan.

Op enig moment was het liberpopulisme, een mooi woord voor zo veel mogelijk voor jezelf houden, zelfs zo vanzelfsprekend geworden dat andere politieke stromingen bij toerbeurt mochten aanschuiven aan hun regeringstafel, waar steeds beloofd werd dat de neoliberale rafelrandjes van het beleid geknipt zouden worden. Zij had op deze wijze ook haar kans gekregen en genomen om haar eigen idealen naar voren te brengen.

Politieke partijen die mee wilden doen met de liberalen hoopten, soms tegen beter weten in, hun kiezersbeloften te kunnen verzilveren. Het bleek nooit een ommezwaai, maar een dun laagje van een procentje hier erbij en daar eraf. De echte visie hoe het beter kon ontbrak en zo verbleekten, verdampten, verdroogden of verdorden de idealen. Het was de gure liberale wind die de maatschappij materialiseerde en de welvaart blies naar de geprivilegieerden en beursgenoteerden. De gestage drup van geknepen begrotingen wist de hardste steen van goede bedoelingen voortdurend uit te hollen, de voortdurende kaasschaaf van een beetje minder had bij sommige bevolkingsgroepen slechts de korstjes overgelaten.

Op de granieten sokkel van het standbeeld stond dan ook in fraaie gotische letters geschreven “keihard aanpakken”, de zin waarmee de man furore had gemaakt en die later door veel partijen op onschuldige burgers ook werd losgelaten, zodat de rechtsstaat kraakte in zijn voegen.

Het gevaarte was in de dertiger jaren van deze eeuw geplaatst, als eerbetoon, voor de hoofdingang van de torenhoge ’Woonbelofte’ voor welgestelde ouderen, waar ze nu al een paar jaar werkte. Het chique appartementen- en verzorgingscomplex was neergezet door een conglomeraat van oliemaatschappijen en de meeste bewoners hadden een werkend leven lang hun best voor die bedrijven gedaan. Voor wat hoort wat. Ook woonden er de gewezen bestuurders en ‘captains of industry’, advocaten en notarissen die met boter op het hoofd meegeholpen hadden zo veel mogelijk geld uit de gemeenschap weg te sluizen.

Langzamerhand was in de schuimholtes van het standbeeld, op de bijna horizontale vlakken, mos gevormd dat als een mysterieus waas het hoofd en de schouders bedekte. Als ze uit het raam van haar afdelingskeukentje keek, leek het op een mosgroene haardos en op de epauletten van een boswachter. Zo was de beeldgever postuum alsnog vergroend, bedacht ze. Eigenlijk heel mooi in deze omgeving met het schitterende duinlandschap.

Nog een paar uur en dan zat haar dienst erop. Ze zuchtte, lichamelijk was dit slopend, maar ze moest volhouden. Ze was nu 78 en het duurde nog twee jaar voordat ze pensioengerechtigd zou zijn.

Haar schoenen knelden. Ze hield te veel vocht vast, ondanks peterselieshakes, selderijsoepjes, slapen met de benen omhoog en tal van andere huismiddeltjes. Te lang staan was slecht, want door te lopen stimuleerden haar actief meepompende steunkousen de bloedsomloop.

In een aanval van zwakte, als ze weer eens doodmoe thuiskwam, verwenste ze het liberale interbellum. Marktwerking was het toverwoord met de belofte dat alles goedkoper en efficiënter zou worden. Het was uitgelopen op een uit elkaar groeien van de inkomens waar een klein aantal slimmeriken de goedbedoelende burgers contractueel gijzelden. Waar de waarde van een mensenleven in harde Neuro’s werd uitgedrukt en solidariteit met elkaar vervangen was door survival of the fittest.

De jeugd van Wassenaar was druk met graffiti in de weer geweest en het was niet gebleven bij slechts een achtergelaten tag, maar de trefzekere gezichtsherkenning van de infraroodcamera’s had hun identiteit vastgelegd. Na wat getouwtrek met de bestuurders en de privacy-waakhonden moesten de jonglieden het beeld zelf schoonmaken. De door de gemeentelijke psychologische dienst begeleide werkstraf was zelfs gemotiveerd begonnen. Alleen als je heel goed keek, kon je diep in het bronsschuim nog “onnetje” lezen. De verdwaalde witte pixels van een snel gezakte schrobmotivatie, waarbij alleen de B het had moeten ontgelden.
×
SERVICE
Contact
 
Vragen