Fragment
's Avonds als het bedtijd was, liep ik vaak mee naar de slaapkamer van mijn zusje. Haar kamer was aan de achterkant van het huis. Mijn moeder verschoonde haar, trok haar pyama aan en hield haar liefdevol en stevig vast. Ze begon één zin te zingen, opnieuw en opnieuw, minutenlang. Alsof het een mantra was.
'Konijn en beer, Liv en mama lekker vrijen…' Meer tekst had het niet.
Ik stond erbij en keek ernaar. Mijn moeder hield mijn zusje hoog tegen zich aan, dichtbij haar gezicht, al lachend, dansend en haar kusjes gevend. Met mij deed ze dat nooit. Hoe jong ik ook was, ik voelde gewoon dat de knuffels veranderden als ik erbij stond. Ze werden overdreven. Alsof ze niet alleen voor mijn zusje waren. Alsof ik het moest zien.
Ik draaide mijn gezicht naar het raam en keek naar de manege buiten. Ik volgde de ruiters in de verlichte bak, zodat ik even niet hoefde te voelen wat het met me deed.
'Je bent toch zeker niet jaloers, hè, Danaë?' zei ze met een spottend toontje. Ik schudde alleen maar mijn hoofd.
×