Fragment

“Hé Tommy, wat leuk dat jij me komt bezoeken.” zei Suzy.
“Ja zusje, weer lang geleden, hè. Heb je zin om een rondje
kasteelpark te doen? Dan kunnen we nog eens wat bijpraten
met ons twee. Vroeger deden we dat vaker, ik vond dat altijd zo
leuk met mijn wijze zus over belangrijke levensvragen praten.”
“Ja, even mijn schoenen aandoen, dan ben ik klaar. Waarvoor
heb je mijn wijze raad nu nodig?”
“Ik wilde eens over iets anders praten, nu zusje. We zijn allebei
getrouwd en hebben kinderen, dat is toch een grote
verantwoordelijkheid, hè. Vind jij dat ook, of zou dat meer iets
voor de mannen zijn?”
Ondertussen waren ze al aan het wandelen achter het kasteel
waar een mooi aangelegd park was.
“Tom, ik denk dat het voor allebei een verantwoordelijkheid
vraagt, als moeder zorg je toch voor het huishouden en de
kinderen.”
“Ja, dat is waar, maar ik zorg mee voor de kinderen, ik lees hen
ook voor, speel met hen en af en toe maak ik het eten klaar.”
“Dat doet Jonah ook wel, maar koken vindt hij niet leuk.”
“Amy heeft eigenlijk geen vriendin, dat vind ik wel jammer.
Anders kon ze ook eens met een vriendin weggaan, om te
winkelen bijvoorbeeld. Heb jij daar geen behoefte aan Suzy?”
“Nee, als ik iets nodig heb dan ga ik gewoon alleen eens naar
de shopping, ik vind dat niet erg.”
“Ja, maar jij bent altijd al zelfstandiger geweest dan Amy. Hoe
gaat het tussen Jonah en jou?”
“Goed, waarom vraag je dat?”
“Interesse, vind je het erg dat ik daarnaar vraag?”
“Nee, maar wel raar.”
29
“Helemaal niet raar hoor, weet je dat er van onze klas al heel
wat koppels gescheiden zijn?”
“Is dat waar, dat wist ik niet. Waren ze dan allemaal al
getrouwd?”
“Nee, die Jozef heeft nog altijd geen vriendin. Iedereen vindt
hem een rare, vroeger ook al.”
“Die is me nooit opgevallen.”
“Nee? Hij wilde altijd je boekentas dragen. Weet je dat niet
meer?”
“O ja, maar dat betekende toch niets, hij wilde gewoon
helpen.”
“Jij zat al met Jonah in je hoofd, daarom heb je hem niet
opgemerkt, die jongen zou door een vuur gegaan zijn voor jou.”
“Laten we over iets anders praten, schooltijd is al lang voorbij.”
“Zie je soms nog eens iemand van onze klas?”
Suzy werd rood en trok haar schouders op.
“Soms, op een afstand, dan zwaai ik eens. Zie jij nog iemand?”
“Nee, maar misschien kunnen we een reünie organiseren voor
onze klas, zou toch leuk zijn? Wij moeten onze tradities hier
verder onderhouden hè Suzy. Als onze ouders verhuisd zijn, is
het onze beurt om hun taken over te nemen. Ik ben echt wel
van plan om het goed te doen. Jij niet?”
Dat was de rake snaar bij Suzy, hij had gevonden waar het
schoentje wringt. Suzy zweeg en veegde de tranen uit haar
ogen.
“Zullen we even gaan zitten daar op de bank? Wat scheelt er
Suzy?”
“Waarom moeten zij nu verhuizen, er is hier toch plaats genoeg
en ze doen toch wat ze willen? Wij zijn nog zo jong, moeten wij
nu al die verantwoordelijkheden dragen.”
“We staan er toch niet alleen voor, we hebben Danny en
Stephanie ook nog, het personeel. Dat is toch voldoende?”
30
“Ik wil in het huis naast jullie komen wonen.”
“Dat gaat niet hè Suzy, jij hoort hier bij Jonah en de kinderen. Jij
wilde altijd op het kasteel wonen.”
“Niet meer, ik wil hier weg.”
“Suzy, wat zeg je nu toch allemaal? Je hoort hier thuis bij je
man en de kinderen. Het gaat wel wennen, na een paar
maanden ben je het gewoon. Zo ver gaan ze nu ook weer niet
gaan wonen, hè. Beloof me Suzy dat je niets doet waar je later
spijt van krijgt.”
Suzy trok haar schouders op en stapte weer terug naar het
kasteel.
“Ik moet terug naar huis nu Suzy, er wachten mensen om te
gaan wandelen, maar ik kom morgen terug en dan praten we
verder, oké?”
Suzy knikte en ging naar binnen met hangende schouders, ze
was altijd al eerlijk geweest tegen haar broer, maar ze durfde
hem nu niet in vertrouwen te nemen. Ze had hem van die
brieven moeten vertellen. Misschien morgen dan maar, dacht
ze.
Toen ze voorbij de keuken ging hoorde ze haar ouders praten
met Margot, het leek een opgewonden discussie, zou ze
binnengaan ...? Waarom ook niet, ze woont hier en wilde iets
gaan drinken bij haar schoonmama.
“O, excuseer, stoor ik? Ik wilde bij schoonmama iets komen
drinken.” zei ze.
“Nee hoor Suzy, zet je maar hier bij mij.” zei Margot.
“Dag mama, dag papa.”
“Dag Suzy.”
Ze zat net goed en de deur ging weer open, Danny en Stephanie
kwamen binnen, Stephanie had geweend.
“Hoe gaat het nu met mama?” vroeg Stephanie, “moet ze nu
naar de gevangenis?”
31
“Wat?” Suzy wist nog van niets en schrok.
Er werd haar uitgelegd wat er gebeurd was en dat de mama van
Stephanie opgepakt was door de politie. Er was al een
advocaat aangesteld die verzachtende omstandigheden zou
pleiten door wat ze zelf had meegemaakt door toedoen van
Lode.
Veel zal afhangen hoe Lode dit nu verwerkt, zijn leven hing aan
een zijden draadje. Wat ze hem toegediend had was een zware
mix, dus poging dot doodslag. Dat is een zware beschuldiging
en Luna zag haar fout niet echt in, ze vond dat zij het recht had
om haar familie te beschermen. Ze verweet de overheid dat ze
laks waren en niets deden, dat Lode zomaar alles kon doen
zonder gestraft te worden.
“Kan ik haar bezoeken? En hoe is papa, weet hij daarvan?”
“Ja Stephanie, maar hij wist niet dat ze dat ging doen, hij zit
behoorlijk in de put nu, je zou beter eens naar hem toe gaan.”
“Sinds tante Sofia met die Lode begon hebben we hier geen
rust meer, er gebeurt altijd wel weer iets anders.” zei
Stephanie. “Was alles maar terug zoals voorheen.”
Danny nam haar bij de arm en ging met haar naar buiten, hij
groette kort de anderen.
Hij was met Stephanie getrouwd toen Lode nog op haar kasteel
woonde bij haar oma en getrouwd was met haar tante Sofia. Ze
wisten allemaal dat hij dat enkel deed om eigenaar van het
kasteel te worden. Net als zijn vader Ludo had hij een zwak
voor kastelen en deed hij alles om die te hebben. Hij had er een
gekregen van zijn grootouders, maar dat wou hij niet en heeft
het in brand gestoken.
Voor al zijn daden kon hij nog steeds niet ondervraagd worden,
wegens de gevolgen van zijn coma. Hij zal waarschijnlijk, niettoerekeningsvatbaar
beschouwd worden.
32
In de keuken werd er nog even doorgepraat met Suzy. De
ouders van haar en Jonah, zouden de verhuizing nog even
uitstellen tot de rust was weergekeerd en ze alles konden
overlaten aan hun kinderen. Daar was Suzy heel blij om en gaf
ze een knuffel. Haar problemen waren daarmee opgelost,
dacht ze... ×