€ 18,95

ePUB ebook

niet beschikbaar

PDF ebook

niet beschikbaar

Verhalen om op te vreten deel 1

Rien van Ginneken • Boek • paperback

  • Samenvatting
    Voordat het verhaal begint
    Soms vertel ik vanuit mezelf,
    soms door de ogen van een ander.
    De grens ertussen is dun,
    verhalen kiezen zelf wie er spreekt.
    Ze ontstaan op vreemde momenten.
    In een flard van een gesprek,
    in een geur die iets ouds losmaakt,
    of in dat stille uur voor de ochtend
    waarin gedachten nog niet weten wie ze zijn.
    Sommige verhalen kwamen zomaar aanwaaien,
    andere lieten zich pas vangen na een lange omweg.
    Ik heb ze niet geschreven om te verklaren,
    maar om even stil te staan bij wat beweegt.
    Wat waar is en wat verzonnen,
    maakt minder uit dan wat er onderweg geraakt wordt.
    Misschien herken je iets van mij,
    misschien iets van jezelf.
    Of iets dat je nog nooit zo had gezien,
    tot nu.
  • Productinformatie
    Binding : Paperback
    Distributievorm : Boek (print, druk)
    Formaat : 127mm x 203mm
    Aantal pagina's : 106
    Uitgeverij : Rien van Ginneken
    ISBN : Niet bekend
    Datum publicatie : 12-2025
  • Inhoudsopgave
    Inhoudsopgave
    1. Zondagsritueel
    2. De stevige maaltijd
    3. Platvloers
    4. Te zoute aardappelen
    5. Hoi Kreta, here I come
    6. Bonnetje op tafel
    7.Joyriding
    8. Handdoekje leggen
    9. Hoogste tijd
    10. Murphy gaat met Anja mee op vakantie
    11. Nol en zijn geitje
    12. Twee voor de prijs van drie
    13. Te laat op mijn werk
    14. Alles op rood
    15. Het gestolen tasje
    16. Het roodborstje en de rommel
    17. De man met de hoed
    18. Verkeerde vrienden
    19. De kwikstaart
    20. De uitsmijter
  • Reviews (0 uit 0 reviews)
    Wil je meer weten over hoe reviews worden verzameld? Lees onze uitleg hier.

€ 18,95

niet beschikbaar

niet beschikbaar



3-4 werkdagen
Veilig betalen Logo
14 dagen bedenktermijn
Delen 

Fragment

Te zoute aardappelen

“Ze zijn weer te zout,” zei hij, zonder op te kijken van zijn bord.
Nelleke zweeg. Ze wist het al toen ze proefde, maar hoopte dat hij het dit keer niet zou zeggen. Toch kwam het. Zoals altijd. Vlak na de eerste hap, met dat vlakke gezicht van hem. Alsof het een natuurwet was.
“Ik heb niet eens extra zout gebruikt,” mompelde ze.
“Dan zal het wel aan de aardappelen zelf liggen.” Hij prikte er nog een aan zijn vork. “Of aan jou.”
Ze stond op, nam haar bord mee naar het aanrecht en leegde het met een tik in de vuilnisbak. Ze had geen honger meer. Het metaal van de vork tikte tegen zijn tanden, het mes kraste langs het bord. Hij at rustig verder, alsof haar bewegingen betrekking hadden op de meubels en niet op haar.
Sinds de kinderen het huis uit waren, was het stiller geworden.......................................................
×
SERVICE
Contact
 
Vragen