Fragment
Een klein gebaar
De laatste hap van mijn ontbijt verdween langzaam in mijn mond. Het smaakte niet bijzonder. Eerlijk gezegd was het meer een noodzakelijke handeling dan een bewuste keuze.
Gisteren was het laat geworden. Te laat. En te gezellig, als je begrijpt wat ik bedoel. De drank vloeide rijkelijk, één biertje te veel, of misschien drie. Vanochtend voelde ik dat mijn hoofd daar een stevige mening over had gevormd.
Op de rand van de tafel lag een half open doosje paracetamol. Het leek me aan te kijken met een soort neutraal oordeel. Niet verwijtend, maar wel: “Zeg het maar, vriend, je weet dat ik er ben.” In mijn glas was nog een bodempje melk over. Niet mijn favoriete combinatie, pillen en melk, maar het zou zijn werk moeten doen.
Zonder lang na te denken pakte ik twee tabletten, gooide ze in m’n mond en spoelde ze weg met dat laatste restje. Hopelijk zouden ze snel vat krijgen op de spijkers in mijn hoofd.
Terwijl ik naar mijn lege bord keek, schoot me iets te binnen. Mijn agenda! Ik trok hem snel naar me toe en bladerde met lichte paniek door de bladzijdes. Daar stond het, zwart op wit: een ziekenhuisafspraak. Vandaag. En niet over een paar uur, maar… nu. Mijn ogen gleden naar de klok aan de muur. De tijd had geen zin gehad om op mij te wachten...............................
×
Thuiswinkel Waarborg