Fragment
De zware houten poort kraakte toen Rosalie hem openduwde. Voor haar lag de oprijlaan, omzoomd door oude kastanjebomen die schaduwen wierpen over het grind. Het kasteel lag er bijna sprookjesachtig bij, met verweerde muren en ramen die glansden in het avondlicht.
Ze bleef even staan, ademloos. Het was alsof de tijd hier trager ging. Achter elk raam, achter elke deur, leek een verhaal te schuilen dat alleen op haar wachtte om ontdekt te worden.
Een zwaluw schoot langs de toren omhoog, de geur van lavendel dreef vanuit de tuin naar haar toe. Elise voelde plots dat dit meer was dan een zomerreis. Dit château zou haar niet alleen een thuis bieden voor de komende maanden, maar misschien ook de sleutel tot iets wat ze zelf nog niet kon benoemen.
×