Fragment
'En toen, na uren van inspanning, klonk het eerste geluid van de pasgeboren baby. Een zachte, fragiele ademhaling die de ruimte vulde, breekbaar maar vol kracht. Eve stond stil, haar ogen vochtig, terwijl Ayen de baby optilde en hem voorzichtig in de armen van de moeder legde. De vrouw lachte door haar tranen heen, haar handen trillend terwijl ze het kind dicht tegen zich aan hield.
“Dit,” fluisterde Ayen terwijl ze Eve aankeek, “is wat machines nooit volledig kunnen begrijpen. Dit is wat ons verbindt met het leven zelf.'
'De moeder glimlachte zwak, maar voordat ze antwoord kon geven, werd de rust verbrijzeld door een diep, mechanisch gezoem dat door de straten weerkaatste.'
'Gegil brak los op straat. Het gekletter van glasscherven vulde de ruimte toen een raam in de kamer explodeerde. Eve draaide zich om, haar ogen wijd van schrik, terwijl scherven als messen door de kamer vlogen. Het was chaos. Een harde, rauwe chaos die haar oren vulde met geschreeuw en vernietiging.
“Drones,” fluisterde Dr. Ayen, haar gezicht bleek terwijl ze naar buiten keek. “Ze vallen aan.” De moeder schreeuwde iets onverstaanbaars en reikte naar Eve,' ' die nog steeds de baby vasthield. 'De moeder rukte de baby uit haar armen, haar gezicht verwrongen van angst, en strompelde van het bed. Met de nageboorte nog in haar schoot rende ze naar een luik in de vloer, dat ze met trillende handen opende. Zonder nog om te kijken verdween ze in de kelder, de baby tegen haar borst geklemd.'
×