Wij werken op volle kracht, er is geen vertraging in productie en levering door het Coronavirus. Meer informatie via deze link.

€ 19,95

ePUB ebook

niet beschikbaar

PDF ebook

niet beschikbaar

Een Echte Moeder

Roman

Mariël Hacking • Boek • paperback

  • Samenvatting
    Haar moeder vindt dat Bea nooit een kind had moeten krijgen. Haar zus denkt dat Bea spijt heeft. Haar vriendinnen zeggen dat niets mooier is dan een kind. Maar wat vindt Bea zelf?

    Bea is een succesvol kunstenaar en getrouwd met Max. Een kind lijkt haar gelukkige leven compleet te maken. Maar met de geboorte van haar zoontje gaat alles schuiven. Wat voorheen belangrijk was, telt niet meer. Als Bea haar werk en haar huwelijk dreigt te verliezen, neemt Bea’s moeder haar mee op een cruise over de Middellandse Zee. Ze bezoeken Pompeii, Cairo, Jeruzalem en Athene. Aan boord delen ze een benauwde hut. Die nabijheid wordt al snel onverdraaglijk, en het geheim dat Bea’s moeder met zich meedraagt kan niet langer verborgen blijven. Terwijl het schip zijn schuimspoor trekt, probeert Bea te bepalen hoe zij een echte moeder kan zijn en toch zichzelf kan blijven.
  • Productinformatie
    Binding : Paperback
    Distributievorm : Boek (print, druk)
    Formaat : 148mm x 210mm
    Aantal pagina's : 268
    Uitgeverij : Mariël Hacking
    ISBN : 9789464067217
    Datum publicatie : 04-2021
  • Inhoudsopgave
    Haar moeder vindt dat Bea nooit een kind had moeten krijgen. Haar zus denkt dat Bea spijt heeft. Haar vriendinnen zeggen dat niets mooier is dan een kind. Maar wat vindt Bea zelf?

    Bea is een succesvol kunstenaar en getrouwd met Max. Een kind lijkt haar gelukkige leven compleet te maken. Maar met de geboorte van haar zoontje gaat alles schuiven. Wat voorheen belangrijk was, telt niet meer. Als Bea haar werk en haar huwelijk dreigt te verliezen, neemt Bea’s moeder haar mee op een cruise over de Middellandse Zee. Ze bezoeken Pompeii, Cairo, Jeruzalem en Athene. Aan boord delen ze een benauwde hut. Die nabijheid wordt al snel onverdraaglijk, en het geheim dat Bea’s moeder met zich meedraagt kan niet langer verborgen blijven. Terwijl het schip zijn schuimspoor trekt, probeert Bea te bepalen hoe zij een echte moeder kan zijn en toch zichzelf kan blijven.
  • Reviews (9,3 uit 3 reviews)

    08-05-2021
    Een echt boek over moederschap
    'Een echte moeder' is een eerlijk verhaal over vrouwen die op hun eigen manier invulling proberen te geven aan hun moederrol. Dit zonder roze bril maar met humor en ontroering. Een verhaal wasr je in zit. Leerzaam voor iedereen die een moeder heeft.


    Geplaatst door uit Loon op Zand , leeftijd 50-59
    Waardeert het boek met een 9 uit 10


    07-05-2021
    (H)eerlijke roman
    Wat een boeiende roman. Over de innerlijke verscheurdheid die het moederschap kan meebrengen. Over de onvoorwaardelijke liefde en zorg voor je kind, waarvoor je eigen verlangens vaak moeten wijken. Over heimwee naar de vrijheid om je talenten ongestoord te kunnen ontplooien en onbezorgd je gang te kunnen gaan. Over de veranderingen die een kind teweeg brengt in de relatie tussen de beide ouders. Dit boek is beeldend geschreven. Je leeft mee met Bea, moeder van de kleine Robin. die deze worsteling onder ogen komt tijdens een cruise met haar moeder. Ook die verhouding - met al haar complexiteit - wordt invoelbaar beschreven. Een aanrader, voor moeders en vaders, voor allen die het ouderschap overwegen en ook voor wie kinderloos gebleven is.

       Pageturner
       Psychologisch sterk

    Geplaatst door uit Zutphen , leeftijd 50-59
    Waardeert het boek met een 9.5 uit 10


    03-05-2021
    om achter elkaar uit te lezen
    Een echte moeder boeit van begin tot eind. Mariël Hacking heeft een prachtige schrijfstijl: invoelbaar, zintuiglijk, beeldend en met haarscherpe observaties waarbij ze, soms aan de hand van vergelijkende beeldspraak, de gevoelens van de personages op indringende wijze toont. Je gaat met de hoofdpersoon mee op reis, denkt mee over haar dillema's en inzichten, en leert haar en enkele reisgenoten van dichtbij kennen. Aan de hand van themaversterkende flashbacks trekt Mariël je steeds dieper het verhaal in. Ze blinkt uit in het tonen van intermenselijke relaties, met name die tussen moeder en kind, waarbij ze de lezer meeneemt in het zoeken naar een evenwicht. Door haar eerlijke, realistische beschrijvingen, waarbij ze ook veel van het innerlijk van Bea weergeeft, zet ze de lezer aan het denken. Ik geniet er altijd van als schrijvers mij op denkzijweggetjes zetten. Als de personages aan het eind van de cruise en het boek afscheid nemen, overvalt je een gevoel van gemis. Graag had ik nog langer deze boeiende personages gevolgd!

       invoelbare schrijfstijl
       boeiende personages en ontwikkeling

    Geplaatst door uit Terneuzen , leeftijd 60-69
    Waardeert het boek met een 9.5 uit 10

€ 19,95

niet beschikbaar

niet beschikbaar

3-5 werkdagen
Veilig betalen Logo
14 dagen bedenktermijn
Delen 

Fragment

De tweede nacht op de Nijl krijg ik bezoek van oma.
‘Eindelijk, daar ben je,’ zeg ik zonder woorden. ‘Ik moet nodig met je praten. Ben je de Nijl over gezwommen?’
‘Gevlogen,’ ze gaat naast me op het bed zitten en neemt mijn hand. ‘Vertel het maar.’
‘Wat moet ik doen? Ik zit volkomen vast,’ biecht ik op.
‘Sssssst,’ ze streelt mijn hand.
‘Als een kikker in een bevroren vijver.’
Oma lacht hardop. ‘Met dit weer?’
‘Niets gaat als gepland,’ ga ik door. ‘Dit is de eerste keer dat ik zonder Robin ben en nog vind ik geen ruimte om te denken. Bovendien...’
‘De eerste keer?’ onderbreekt oma, ‘en dat lange weekend in die eerste zomer dan?’
‘O ja, toen,’ herinner ik me blij. Drie dagen lang at ik knoflook en uien, dronk ik wijn en martini. At ik een hele maaltijd zonder afgeleid te worden. ‘s Ochtends stond ik op en hoefde ik alleen voor mezelf te zorgen. De wekker liep af, maar ik negeerde hem. Het zonlicht drong door de luiken en ik deed alsof ik het niet zag. Mijn borsten lekten op het laken en ik bleef er onverschillig onder. Twee boeken heb ik uitgelezen en ik won van Max met kaarten. Oma lacht alweer.
‘Zat jij daarachter, achter dat winnen?’
‘Natuurlijk, kind.’
‘En weet je nog, dat schilderij van Matisse, La dance. Het echte is in Moskou, een dia-reproductie hing dat weekend tijdelijk in het Musée Matisse.’
‘Ik ken het,’ knikt oma. ‘Een dansende kring van vijf figuren. Mannen en vrouwen met lichte voeten. Hun houding noncha- lant en blij! Het perspectief is ambivalent...’
‘Helemaal niet nonchalant en blij!’ onderbreek ik.
Oma schrikt.
‘Gekunsteld en gevangen, zul je bedoelen.’ Mijn kin zakt. ‘Ik ben de vrouw op de voorgrond die zowel haar hand wegtrekt als reikt. Gedwongen om deel uit te maken van de kring.'
Die zaterdagmiddag bij de afbeelding werd ik overspoeld door een golf van nieuwe sensaties. Verpletterend heimwee was daarvan de overheersende. Een brug waarop ik al menigmaal gestaan had en waarvan ik wist dat die solide was, zakte plotseling in elkaar. Ik viel. En terwijl ik tussen de overspanning en het water hing wist ik dat ik nooit meer op die brug zou staan. Er was iets onherroepelijks gebeurd. De overzichtelijkheid van het weidse landschap, de vaste overtuiging dat er talloze mogelijkheden voor me lagen en mijn vooronderstelling dat ik een vrij, op zichzelf staand individu kon zijn, waren voor altijd verdwenen.
‘Beaatje toch,’ oma schudt haar hoofd.
‘Ik wist dat van nu af aan mijn wereld kleiner worden zou, zorgelijker, mondainer. Ik zou krimpen en verschrompelen om in het smalle harnas te passen van verwachtingen en gebruiken. Ik zou gedwongen zijn om mee te doen aan de dans, die ik tot op dat moment in mijn leven zo goed had weten te ontspringen. Niet zonder concessies, niet zonder pijn, maar ontsprongen had ik hem.’ Ik hapte naar adem. ‘Max merkte het,’ zeg ik wat kalmer. ‘Hij nam mijn hand. Toen we samen van de reproductie wegliepen scheurde er een stukje uit mijn ziel. Nog steeds voel ik de zeurende pijn die zich genesteld heeft in de leegte die op dat moment ontstond. Die pijn, die leegte is er nu, oma. Begrijp je wel? Hij is er altijd.’
‘Daarna begon je zeker ook te twijfelen?’
Ik kijk oma aan en knik.
‘Het zijn enkel kunstwerken, zei ik tegen mezelf. Hoe mooi of belangrijk ze ook zijn, ze leven niet. Ze roepen me niet. Ze hebben me niet nodig. Ze zijn niets, in vergelijking met een mens. Hoe kan ik prioriteit geven aan iets doods boven iets levends.’
We zitten lang en zwijgend naast elkaar. Mijn hand nog altijd in de hare.
‘Mijn vriendinnen zeggen dat het moederschap zo veelomvattend is,’ zeg ik na een poosje, ‘maar je krijgt er wel veel voor terug. Wat dan? wil ik schreeuwen. En is hetgeen dat je terugkrijgt evenredig aan wat je hebt verloren?’
‘Dat kun jij alleen beoordelen,’ zegt oma zachtjes en spint een enorme ballon van warmte om ons heen. Een suikerspin, maar minder zoet en plakkerig. ×
SERVICE
Contact
 
Vragen