€ 19,95

ePUB ebook

  € 9,95

PDF ebook

niet beschikbaar

Meer van deze auteur

  • Cover Dag van de zon
    Dag van de zon
  • Cover Dag van de zon
    Dag van de zon

Een leven geleden

Jerrad Hoff • Boek • paperback

  • Samenvatting
    Sarah Miller, een ietwat in zichzelf gekeerde jonge vrouw, die dagelijks door de herinneringen aan haar gewelddadige vader wordt achter-volgd, huurt in de zomer van 1972 een strandhuisje op Gasparilla Island.

    Het barrière-eilandje in de Golf van Mexico zal echter niet het decor worden van een exotische zonvakantie, maar de plek waar ze in een alles of niets poging wil proberen haar leven weer op de rails te krijgen door de verschrikkingen uit haar jeugd op papier te zetten.

    Dan ontmoet ze Evan Bennett, een beginnende advocaat die na een zorgeloze jeugd een gouden toekomst tegemoet gaat bij het advocaten-kantoor van zijn steenrijke ouders in Tampa.

    Ondanks hun compleet tegengestelde levens vallen beiden al snel voor elkaar en er ontstaat een diepe liefde tussen hen. Terwijl de dag dat Sarah het eiland weer zal verlaten snel nadert, beginnen beiden met het moment meer te beseffen dat ze niet meer zonder elkaar kunnen.

    Het leven heeft echter geheel andere plannen met hen.
    Maar wat voorbestemd is, vindt meestal wel een weg…


    Een leven geleden is een roman over verlies, schuldgevoel, geluk en wilskracht, maar bovenal over de kracht van liefde.
  • Productinformatie
    Binding : Paperback
    Distributievorm : Boek (print, druk)
    Formaat : 145mm x 210mm
    Aantal pagina's : 378
    Uitgeverij : JHB
    ISBN : 9789082875003
    Datum publicatie : 06-2018
  • Inhoudsopgave
    niet beschikbaar
  • Reviews (0 uit 0 reviews)

€ 19,95

niet beschikbaar

3-5 werkdagen
Veilig betalen Logo
14 dagen bedenktermijn
Delen 

Fragment

Hoe het was?


Het was 1972, het jaar van de Olympische Winterspelen in Sapporo, van Nixon en Brezjnev, van Apollo 17 en de laatste bemande maanlanding, van Bloody Friday en Bloody Sunday, van Neil Youngs Heart of Gold en van Francis Ford Coppola’s The Godfather.

Het was ook het jaar waarin exact een decennium eerder mijn vader had besloten dat het geestelijk en fysiek mishandelen van zijn vrouw niet meer toereikend waren. Op een ijzig koude zondagmiddag schoot hij met een dubbelloops jachtgeweer mijn moeder in de keuken dood. Daarna pleegde hij zelfmoord.

Een maand voor mijn twaalfde verjaardag vloog ik samen met Emily, de oudere zus van mijn moeder en mijn enige familie, naar Bartow in Florida, om bij haar een nieuw leven te beginnen. Mijn moeder vloog ook mee, in een kist in de bagageruimte. Ik heb nooit meer een stap gezet in Eagan. Zelfs niet in Minnesota.

De jaren die volgden waren niet altijd even gemakkelijk, maar niet zo miserabel als ze zonder Emily zouden zijn verlopen. Ze bleek een geschenk van God te zijn. Alleen jammer dat Hij het ene geschenk voor het andere had omgeruild. Financieel was het ook niet altijd eenvoudig. We hadden weinig, soms zelfs nog minder dan dat, maar we hadden elkaar. Met uitzondering van mijn moeder ontbrak er niets aan mijn leven.

Bijna ongemerkt groeide ik op tot een vroeg volwassen, serieuze, maar goedlachse meid van zestien jaar. De kenmerkende puberale fratsen waarmee leeftijdsgenoten zichzelf en hun ouders tot waanzin kunnen drijven, waren mij vreemd. Misschien dat mijn dankbaarheid en mijn liefde voor Emily sterker waren dan de verandering in mijn hormoonhuishouding.

Ik had veel vriendinnen en veel jongens op school en uit de buurt wilden mij als hun vriendin. Mijn beste kameraden waren echter boeken. Ik verslond ze zoals Emily glazen zelfgemaakte ijsthee op een snikhete dag kon wegdrinken. In de koelte van de oude eik in de achtertuin kon ik uren op mijn buik in het gras liggen, de enkels gekruist in de lucht, mijn gezicht diep in een boek, op de achtergrond The Beach Boys die zongen over meisjes uit Californië.

Een zomervakantie kon in een zucht voorbij glippen terwijl ik ooggetuige was hoe Heathcliff haat en verderf zaaide in Wuthering Heights, terwijl ik samen met Santagio op leven en dood streed tegen een enorme marlijn, de diepe liefde en passie voelde van Anna Karenina, en met Jean Valjean zij aan zij stond op de Parijse barricades.

De tijd die ik niet met lezen doorbracht schreef ik vol. Korte verhalen, altijd over de liefde en het leven. Ik liet ze niemand lezen, behalve Emily. Ze moest er altijd door huilen, vanwege de overtuiging dat ik van God een gave had gekregen. Of Hij me dat inderdaad had gegeven, wist ik niet. Wel dat Hij me iets had afgenomen.

Op mijn negentiende had ik mijn eerste serieuze vriendje: Mark. Hij was leuk en lief. Na zes maanden vond ik het welletjes. Een relatie was niks voor mij. Misschien dat ik het benauwd had gekregen door Marks serieuze plannen. Misschien dat ik genoeg had aan de hartstocht in mijn verhalen. Misschien dat mijn vaders opvattingen over liefde en het huwelijk een rol hadden gespeeld.

Iedere minuut van mijn vrije tijd besteedde ik aan Emily, lezen en aan schrijven. Jaren gleden voorbij en het leven voelde als een comfortabele stoel die zich naar mijn lichaam had gevormd. Ik was eenentwintig jaar en besefte dat ik gelukkig was met mijn eenvoudige leventje.

Toen besloot God dat het genoeg was en griste, als een verveeld kind dat zich probeert te vermaken door het speelgoed van een ander kapot te maken, zonder enige waarschuwing het geschenk uit mijn handen dat hij me bijna tien jaar eerder nog zo grootmoedig had gegeven.

Ik vond Emily in de achtertuin, op haar favoriete stoel vlak bij de eik. Een opengeslagen boek op haar schoot, een halfvol glas ijsthee op tafel. Het was alsof ze sliep. Buren werden gealarmeerd door mijn gehuil en gegil. Er waren drie volwassen mannen nodig om mij van haar af te krijgen.

Een hartaanval in haar slaap was de conclusie van de dokter. Hoewel beter dan een lading hagel in je gezicht was het resultaat hetzelfde. Ook voor mij, met het verschil dat het blik familieleden nu echt leeg was.

Ik heb haar bij haar zus laten begraven, zodat mijn beide moeders voor altijd samen zijn. Of ze al niet genoeg voor me had gedaan, bleek na de begrafenis dat Emily haar huisje aan mij had nagelaten. Plus een kleine levensverzekering. Het was niet veel, maar genoeg om het een poosje uit te zingen.

Bijna een jaar later stond ik op een ochtend in de badkamer, starend in de spiegel. Mijn gezicht was dat van iemand zonder hoop, zonder verwachtingen van het leven, van iemand die zojuist had ontdekt dat ze tot haar dood alleen op een verlaten eiland zal verblijven. Maar ik was niet alleen. Alsof ze achter me stond hoorde ik de stem van Emily en ze sprak de woorden die ze me zo vaak gedurende mijn jeugd had toegefluisterd.

‘Sarah, ik weet niet waarom je moeder zo jong moest sterven, maar ik kan je wel vertellen dat je de pijn en het gemis voor de rest van je leven met je zult meedragen. Het ligt aan jou of je die als een ballast meezeult of als een ervaring die je vormt, als een onzichtbare kracht die je sterker maakt dan anderen. De keuze is aan jou, meid…’

Het was 1972 en de keuze was weer aan mij. Voor mijn blote voeten van de koele badkamertegels afgingen en het versleten tapijt van de gang raakten, had ik een besluit genomen. Ik belde mijn werkgever en nam op staande voet ontslag. Daarna racete ik op mijn fiets naar de dichtstbijzijnde kiosk en kocht een enorme stapel kranten die ik aan de tuintafel van A tot Z uitspelde. Wat ik zocht wist ik eigenlijk niet. Tot mijn ogen op een kleine advertentie in The Miami Herald vielen. Toen wist ik het.

Twee weken later zat ik in de bus naar Boca Grande, met niets meer dan mijn denim schoudertas, een koffertje, en een buik vol zenuwen. In mijn hand de uitgeknipte advertentie van het strandhuisje dat ik voor drie maanden had gehuurd. De keuze was inderdaad aan mij. ×
SERVICE
Contact
 
Vragen