Wij werken op volle kracht, er is geen vertraging in productie en levering door het Coronavirus. Meer informatie via deze link.

€ 19,95

ePUB ebook

niet beschikbaar

PDF ebook

niet beschikbaar

Meer van deze auteur

  • Cover Ik kom altijd bij je terug
    Ik kom altijd bij je terug (boek)
  • Cover De Magische Wereld van Margje
    De Magische Wereld van Margje (boek)

Hij pornoacteur. Zij Beschadigd.

Deel 3. De vreemdganger wint.

Attie Dotinga • Boek • paperback

  • Samenvatting
    Brik moet voor zaken naar Ierland. Het land waar hij geboren is, maar waar hij ook een deel van zichzelf begraven heeft. Een notaris heeft een bericht voor hem, waardoor alle pijn en ellende van vroeger weer in het heden arriveert. Alles waar hij de keuzes in zijn leven op heeft gebaseerd is een leugen geweest. En dan ligt er opeens iemand anders in zijn armen.



    Red heeft last van absences. Ze voelt zich niet goed, ze hoort stemmen en schijnt met de gigolo Mikel te hebben gevreeën. Maar is dit wel zo? Brik is altijd de rots in haar branding geweest, maar langzaam verdwijnt die rots donder water.



    Is liefde tussen hen sterker dan alle ellende die hen uit elkaar trekt? Lees het derde deel van ‘Hij pornoacteur. Zij beschadigd.’







    Chrisje leest schrijft over deze serie;



    Het Nederlandse antwoord op Amerikaanse successen.
  • Productinformatie
    Binding : Paperback
    Distributievorm : Boek (print, druk)
    Formaat : 148mm x 210mm
    Aantal pagina's : 270
    Uitgeverij : Attie Dotinga
    ISBN : 9789464063219
    Datum publicatie : 09-2020
  • Inhoudsopgave
    niet beschikbaar
  • Reviews (0 uit 0 reviews)

€ 19,95

niet beschikbaar

niet beschikbaar

3-5 werkdagen
Veilig betalen Logo
14 dagen bedenktermijn
Delen 

Fragment

‘Wil je nog doorrijden naar Redford?’ Paddy keek me verwachtingsvol aan.
Ik aarzelde. Er was al genoeg aan ellende bij me naar boven gekomen en ik wilde er eigenlijk niets meer aan toevoegen.
‘Misschien moet je gewoon doorzetten Brik. Dan heb je het maar gehad en kan je het afsluiten. De deur naar het verleden staat toch al open.’
Ik knikte. Daarin had hij gelijk.
Dan maar op naar Redford waar een diepe pijn bloot kwam te liggen. Dat wist ik zeker.

Ik had al spijt toen ik het dorp kwam inrijden.
De herinneringen aan Corey kwamen meteen bovendrijven en zo ook de pijn.
Ik stopte aangedaan op de parkeerplaats bij het station en stapte uit. Ik wist weer hoe we altijd in de buurt speelden van het spoor. Ik kon weer even kijken door de ogen van de jongen die ik toen was geweest en die al zo lang geleden was verdwenen.
Ik herinnerde me dat we samen op een dag bij de waterkant een zak met jonge katjes hadden gevonden die we heldhaftig mee naar huis hadden genomen om ze te redden. Maar ook hoe Corey zijn been had gebroken, omdat hij van het dakje van de overkapping bij het station was afgesprongen. Hij had de bal gehaald die ik op het dak had geschoten. Ik herinner me de pijn die ik toen ook voelde in mijn linkerbeen.
Ik zag dat Paddy tegen de auto aangeleund stond te wachten. Eigenlijk had ik geen idee hoe lang ik daar al zo stond helemaal verloren in mijn herinneringen. Starend in de richting van het station.
‘Conor?’
Ik draaide me om.
'Jij bent toch Conor, Conor O’ Ryan?’ Een jonge vrouw keek me vragend aan. Ze droeg haar rode haren in woeste krullen tot over haar schouders en had grote ringen in haar oren. Ze had grote borsten en een vol postuur en ze kwam uit de richting van het water aangelopen.
Ik keek haar onderzoekend aan. Ik merkte op hoe ze haar hoofd schuin hield bij haar vraag. En dat samen met het rode haar, zorgden ervoor dat er herinneringen naar boven kwamen die ik al heel lang niet meer had ervaren.
‘Mave Brennan?’
‘Ja.’ Ze knikte driftig. ‘Ik dacht al dat jij het was Conor. Ik heb een paar jaar geleden een foto van je gezien in de krant, anders had ik je echt niet herkent met die baard en al dat haar.’
Ze kwam op me toelopen en zoende me op beide wangen waarbij ze op haar tenen moest staan. Ze was nog steeds klein.
‘Jezus Mave, ik kan niet geloven dat ik uitgerekend jou tegen het lijf loop,’ zei ik enthousiast. Met een klap was ik weer die jongen, die met zijn tweelingbroer en het buurmeisje, door de bossen struinde en hutten bouwde. Het meisje waar Corey en ik ruzie over maakten, want ja we vonden haar beide leuk. En die toen altijd boos zei dat zij later zelf wel bepaalde met wie van ons ze ging trouwen.
‘Ik denk nog vaak aan Corey,’ zei ze alsof het de normaalste zaak van de wereld was om dat te doen, terwijl ik de rest van mijn leven pogingen had gedaan om hem blijvend te verstoppen. ×
SERVICE
Contact
 
Vragen