€ 27,50

ePUB ebook

niet beschikbaar

PDF ebook

niet beschikbaar

La Batuta

het stokje

Cor Faber en Ellen Bijma • Boek • paperback

  • Samenvatting
    Oorlog is niet alleen soldaten die op elkaar schieten. Er zitten ook andere kanten aan. Dit boek gaat over zulke andere kanten. Gewone mensen die ongewone dingen meemaken in ongewone situaties.
    We nemen je in deze historische roman mee naar verhalen van gewone mensen tijdens de Spaanse Burgeroorlog (1936-39). Een verpleegster, een priester, een klein meisje en zo nog dertien verhalen. Spannende en meeslepende verhalen spelen zich voornamelijk af in Spanje maar zelfs ook in Nederland of Frankrijk. Sommige verhalen zijn waargebeurd. Fictie en non-fictie wisselen elkaar af of lopen soms door elkaar heen.
    Haal de datums en de plaatsen weg en deze verhalen kunnen zich overal en wanneer dan ook afgespeeld hebben. Oorlog is iets van alle tijden, ook nu nog.
  • Productinformatie
    Binding : Paperback
    Distributievorm : Boek (print, druk)
    Formaat : 160mm x 240mm
    Aantal pagina's : 296
    Uitgeverij : JCF
    ISBN : 9789464432015
    Datum publicatie : 12-2021
  • Inhoudsopgave
    Proloog – hoe heeft het zo ver kunnen komen...
    Alfonso - de landeigenaar
    Filippe – dorpeling en landarbeider met honger
    Antonius – geen kerk meer heilig
    José – officier ver van huis
    Tariq - Moorse strijder
    Juan – de jongen zonder oren
    Enrique – priester tegen wil en dank
    Dolores - een 10-jarig meisje in Santander
    Corrado – Italiaans “vrijwilliger”
    Heinrich - Duits vliegtuigmonteur
    Alejandro – de officier die van gedachten verandert
    Fernando – een priester vol ongeloof
    Coranita – verpleegster met een missie
    Fedde – Nederlands vrijwilliger in de Internationale Brigades
    Joaquin - van fabrieksarbeider naar republikeinse soldaat
    Addy – vluchteling
    In Spanje, tijdens en na Franco
    Nawoord
    Bronnen
  • Reviews (0 uit 0 reviews)

€ 27,50

niet beschikbaar

niet beschikbaar

3-5 werkdagen
Veilig betalen Logo
14 dagen bedenktermijn
Delen 

Fragment

Het is al weer zeven jaar geleden dat ik hier in het kamp aankwam. Ik was toen acht jaar. Maar het was eigenlijk helemaal geen kamp. Gewoon een stuk grond met hekken van prikkeldraad er om heen. Er was ons verteld dat er voor ons gezorgd zou worden, maar dat bleek helemaal niet zo te zijn. Er was niets, helemaal niets.

Ik ben geboren in het dorpje Torrelles de Foix, een dag reizen van Barcelona. Het was een rustig dorpje ook al hoorde je veel over de oorlog die aan de gang was. Vaak hoorde ik in mijn bed mijn vader en moeder er over praten. Ze hadden het dan over ene Franco en dingen als nationalisten en fascisten. Wanneer ik dan ‘s morgens aan mijn moeder vroeg wat die dingen betekenden, zei ze dat ze dat wel zou vertellen als ik later groot zou zijn. Mijn zusje Solana was nog te klein om zich af te vragen wat er allemaal gebeurde. Als je vier jaar bent wil je alleen maar spelen.
Soms zat er ook een buurman bij. Die zei dan dat ze moesten maken dat ze weg kwamen. De soldaten kwamen steeds dichterbij en binnenkort zou Barcelona vallen. Wij zouden dan niet meer veilig zijn.
Josep, zei die buurman dan tegen vader, het zal hier een hel worden. Maar vader ging daar met harde stem tegen in. Hij was hier geboren, zei hij dan, hij zou hier ook sterven. Alles wat we hier opgebouwd hadden, zou allemaal weggegooid zijn en voor niks zijn geweest.
Zo praatten ze dan de rest van de avond door en ik kon pas gaan slapen als de buurman vertrok en de stemmen stil werden.

Ons dorp was anarchistisch zo leerde ik van vader. Niemand was de baas en alles was van iedereen. Zo was er ooit een busje aangeschaft wat door iedereen gebruikt kon en mocht worden. De sleutels gingen iedere keer naar iemand anders en die dag had mijn vader de sleutels.
Midden in de nacht werd er hard op de deur geklopt. Ik werd wakker en hoorde stemmen van mijn vader en moeder en toen de deur open ging nog een andere stem. Ik sprong uit bed en liep de gang in. Daar waren vader en moeder in gesprek met een buurman. We moesten nú vertrekken anders zou het te laat zijn. De soldaten waren nog maar een paar kilometer van ons dorp vandaan.
Ik weet niet waarom hij toen van gedachten veranderde, maar vader riep dat we ons moesten aankleden en wat spulletjes bij elkaar moesten zoeken om mee te nemen. Moeder haalde mijn zusje uit bed en riep nog een keer naar mij dat ik mij snel moest aankleden. ×
SERVICE
Contact
 
Vragen