€ 20,00

ePUB ebook

niet beschikbaar

PDF ebook

niet beschikbaar

Ik ben (niet) normaal

E.A. van Arragon • Boek • paperback

  • Samenvatting
    'Ik ben (niet) normaal' is een autobiografie geschreven door Evi van Arragon. In 2015 is zij binnen gesloten jeugdzorg geplaatst en schrijft zij brieven aan haar mentor Erik om haar emoties woorden te geven. In deze brieven schrijft Evi over haar herinneringen, haar gedachten, gevoel en emoties. Ook schrijft ze over situaties die zij meemaakt binnen de gesloten jeugdzorg.
    Twee jaar later, in 2017, schrijft Evi wederom brieven naar haar oude mentor Erik. Nu ziet haar leven, en haar brieven, er heel anders uit.
    In het boek leest u over de veranderingen in het leven en in de gedachten van Evi. Ook neemt Evi u mee in haar beleving van gedachten en emoties die misschien wel nooit kunnen veranderen. Zijn die gedachten en emoties normaal?

    De titel 'Ik ben (niet) normaal' wijst op hetgeen Evi in het verleden vaak tegen zichzelf zei: "ik ben niet normaal'. Naarmate zij haar proces meer kan accepteren rest haar de vraag: wat is normaal? In haar boek beschrijft ze situaties die volgens haar niet normaal zijn, maar misschien heel herkenbaar voor anderen. Zij stelt zichzelf de vraag: als mensen dit herkennen, zijn we dan allemaal 'niet normaal'? Of moeten we ons beeld van 'normaal' bijstellen?
  • Productinformatie
    Binding : Paperback
    Distributievorm : Boek (print, druk)
    Formaat : 148mm x 210mm
    Aantal pagina's : 236
    Uitgeverij : RovaR
    ISBN : 9789082934304
    Datum publicatie : 10-2018
  • Inhoudsopgave
    Inleiding ......................................................................................................6
    Proloog .....................................................................................................10
    Begri(j)p ....................................................................................................14
    Daar word je hard van ...........................................................................22
    Direct pieper gedrukt .............................................................................28
    Ik heb tegen je gelogen .........................................................................32
    Zorgzaam ................................................................................................40
    Hoe normaal is dit? ................................................................................50
    Het is zo fijn dat jij niet oordeelt ..........................................................58
    Ik schaam me ervoor .............................................................................68
    Waarom zou ik er dan zo’n ding van maken? ....................................80
    Laat haar er maar zijn ............................................................................88
    Ik weet heel goed dat ik niet perfect ben ...........................................98
    Ik bekijk het en laat het gebeuren ......................................................106
    De psychiater deed zelf autistisch ....................................................112
    Geen doelen maar dromen .................................................................122
    Veel te lief ...............................................................................................130
    Ik heb er veel van geleerd ....................................................................138
    Laat mij maar lekker mijzelf zijn .........................................................148
    Ik heb plannen ........................................................................................156
    Goed om te zien dat het zo goed met je gaat...................................166
    Ik probeer gewoon door te gaan ........................................................176
    Is dit hoe het voelt om je soulmate gevonden te hebben? ............182
    Je bent verdwenen ................................................................................190
    Het is even gitzwart ..............................................................................198
    Het gaat echt beter ................................................................................212
    Ik geef niet op .........................................................................................220
    Van Erik ....................................................................................................227
    Epiloog .....................................................................................................229
    Muzieklijst ...............................................................................................234
  • Reviews (10 uit 1 reviews)

    27-10-2018
    Indrukwekkend!
    Geweldig boek, in 3 dagen uitgelezen. De vorm waarin het geschreven is, is goed, blijft boeien. Ook fijn dat ze na 2 jaar weer brieven schrijft op de brieven van 2 jaar daarvoor. Je wil toch graag weten waar ze nu staat en hoe ze uit alles gekomen is. En goed om te lezen hoe een client op een gesloten afdeling dit ervaart. Goed om dat te beseffen.

       Vorm waarin het geschreven is.
       Moeilijk om het boek weg te leggen.
       Er staan nog wel wat drukfouten in.

    Geplaatst door uit Gouda , leeftijd 50-59
    Waardeert het boek met een 10 uit 10

€ 20,00

niet beschikbaar

niet beschikbaar

3-5 werkdagen
Veilig betalen Logo
14 dagen bedenktermijn
Delen 

Fragment

PROLOOG

Ik ben Evi, negentien jaar en ik studeer SPH op de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. Ik heb een lieve vriend en een goede band met mijn ouders en broertje. Mijn vriendinnen zijn er als ik ze nodig heb en ik hoop dat zij het gevoel hebben dat dat andersom ook zo is. Heel normaal, heel gewoon.

Een tijd terug zat ik in een gesprek met een behandelaar, ze zei: ‘je oogt niet als een psychiatrisch cliënt, terwijl je toch een forse psychiatrische voorgeschiedenis hebt’. Gelukkig, dacht ik bij mezelf. Het zou toch wat zijn als ik straks hulpverlener ben en mijn cliënten het gevoel krijgen dat ze mij moeten gaan helpen. Nee, dat gaat niet gebeuren. Met mij is het goed afgelopen, maar zo normaal als ik klink, ben ik helemaal niet. Er zijn zoveel dingen aan mezelf die ik ‘niet normaal’ vind. Maar wanneer ben je überhaupt normaal? Ik denk dat niemand dat eigenlijk weet, net zoals het perfecte lichaam, daar zag ik laatst een stuk over op tv. Je traint voor een perfect lichaam, maar te gespierd is niet goed. Te dik is niet goed, te dun ook niet. Wat is dan het perfecte lichaam? We streven naar iets dat helemaal niet bestaat. En dat is misschien wel precies hetzelfde met normaal. Veel mensen willen het liefst normaal zijn, normaal doen. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Maar wat normaal dan precies inhoudt, dat is vaag.
Ben je normaal als je volgens de planning op tijd examens doet en daarna aan een vervolgopleiding begint? Of ben je dan weer niet normaal omdat je te hard leert, of te weinig als je het niet haalt. Of omdat je Mavo doet, is dat te laag? En VWO, is dat te hoog? Wat is normaal? Dat je kinderen krijgt op je dertigste, een huis koopt en de rest van je leven hetzelfde doet? Ik weet het niet, ik weet oprecht niet wat normaal is. Goed, een ding dat ik wel kan stellen, is dat ik het in ieder geval niet ben. Dingen die ik namelijk normaal vond, heb ik vrijwel allemaal niet gehaald. Ik wilde op mijn achttiende mijn VWO diploma hebben, mislukt. Op mijn achttiende wilde ik ook mijn rijbewijs hebben, mislukt, was iets later. Ik wilde thuis wonen, mislukt, nu gelukt. Een leuke band met vriendinnen en geliefd zijn in de klas, ik dacht ook dat dat normaal was, ook mislukt. Niet normaal. Maar wat al helemaal niet normaal schijnt te zijn, is jezelf snijden. Is dood willen. Of dwangmatig alles natellen wat je doet, alles brandschoon willen hebben. Een woede-uitbarsting krijgen op school en geschorst worden. Gaan huilen als je moet presenteren, alles een maand voor de deadline af hebben. Dat is allemaal raar, niet normaal. En dat vind ik dan weer niet normaal. Want ik denk dat je gewoon vooral moet zijn wie je bent. En moet doen waar jij je goed bij voelt, wat voor jou fijn is. En misschien moeten we onze standaarden van normaal eens loslaten.

Ik ben Evi, negentien jaar, een paar keer opgenomen geweest en uiteindelijk uit huis geplaatst. Als ik de diagnoses die ik had en heb zou kunnen sparen, dan zou ik een volle kaart hebben. Ik ben kennelijk niet normaal en dat was een heel probleem voor me. Tot een tijd geleden hechtte ik daar heel veel waarde aan, normaal zijn, nu soms nog steeds. Want wat het probleem is, is dat er achter dat normaal moeten en willen zijn heel veel vooroordelen zitten. Die vooroordelen gaan over mij, maar ook over anderen. En dat is pijnlijk, kwetsend en bovenal belemmerend.

Ik heb Borderline, een chronische depressie en een depersonalisatiestoornis. Staat dat je niet aan? Dat snap ik, het is namelijk allemaal niet normaal. Beangstigend, raar, vreemd, dat is het. En dat is ergens ook wel heel logisch, want los van het feit dat het niet normaal is, is het ook niet normaal om er zo open over te praten, en nog minder normaal om de proloog van je boek te beginnen met je stoornissen. Maar ik zei het al, ik ben niet normaal. En omdat ik toch al niet aan de normering van het normaal zijn lijk te voldoen, schrijf ik er ook nog eens een boek over. Over mezelf nog wel, over wie ik ben en wat ik denk. En misschien, als je het leest, valt het wel mee hoe abnormaal ik ben en kun je zelfs veel herkennen. Zijn we dan beiden abnormaal of moeten we inderdaad ons beeld van normaal bijstellen? Lees maar, bedenk maar wat je van me vindt, ik ben benieuwd. Ik geef je een tip mee, als je het gaat lezen: stel je open, laat je (voor)oordelen los. En hou dat dan vooral voor de rest van je leven vol. ×
SERVICE
Contact
 
Vragen